Ένα από τα πιο επιδραστικά έργα της γοτθικής λογοτεχνίας, ο Δράκουλας δημιουργήθηκε μετά από εκτεταμένη έρευνα και πολλή έμπνευση της ιστορίας και της προσωπικής ζωής του δημιουργού.
Σ’ έναν κόσμο που επιταχύνει αδιάκοπα, ο Γερμανός συνθέτης Markus Guentner επιλέγει τη βραδύτητα. Μιλά στο Olafaq για την ambient μουσική ως πράξη αντίστασης, για τη σιωπή ως μορφή ελευθερίας και για την ομορφιά του να δημιουργείς χωρίς βεβαιότητες.
Φωτ.: Sebastian Becker / Unsplash
Υπάρχει ζωή πέρα από το άπειρο scroll και τα social, με συνήθειες, ρουτίνες και πράγματα που θα σε κάνουν να ζήσεις μια “αναλογική” ζωή πιο συνειδητά.
Οι εκδόσεις Άγρα συνεχίζουν τις επανεκδόσεις των μυθιστορημάτων του Γιάννη Μαρή, που αρχικά είχαν γραφτεί σε συνέχειες, δημοσιευθεί σε εφημερίδες, και κυκλοφορήσει σε τόμους από τις εκδόσεις Ατλαντίδα/Πεχλιβανίδη. Σειρά έχει “Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα” (1961).
Μικρά Αγγλία (2013)
Τα 85 του χρόνια κλείνει σήμερα ο Παντελής Βούλγαρης.
Εικονογράφηση: Freepik
Πώς η επιλογή του να αφήνεις τον έξω κόσμο από στα ακουστικά σου αποδεικνύεται όχι απλώς τεχνολογική διαφοροποίηση, αλλά φιλοσοφική στάση ζωής.
Εικονογράφηση: @Artificial_Vandalism
Ο κοινωνικός ναρκισσισμός ανθίζει αθόρυβα μέσα στις πιο προσωπικές μας σχέσεις. Δεν εκδηλώνεται με φωνές και φώτα, αλλά με μια σχεδόν αόρατη μετατόπιση, όταν ο διάλογος γίνεται μονόλογος και οι άνθρωποι γύρω μας μετατρέπονται σε παθητικούς ακροατές.
Sanatorium (2025)
Η ιρλανδική ταινία “Sanatorium” θα ανοίξει στις 6 Νοεμβρίου το Women and the World International Film Festival στο Λονδίνο, σε μια βραδιά με έντονο συμβολισμό και οικοδέσποινα τη Σοφί Ουίνδσορ, Δούκισσα του Έδιμβουργου.
Εικονογράφηση: @Artificial_Vandalism
Η Wall Street ρίχνει καύσιμο στο “τρένο της τρέλας” της Τεχνητής Νοημοσύνης διογκώνοντας μια φούσκα επενδύσεων που θυμίζει τις εποχές των dot-com και των subprime στεγαστικών με δισεκατομμύρια να ρέουν σε υποδομές και υποσχέσεις, πριν καν διαμορφωθεί σταθερό έδαφος για πραγματικές εφαρμογές.
The Phoenician Scheme (2025)
Κάτω από τα παστέλ χρώματα, τα συμμετρικά κάδρα και τους εκκεντρικούς ήρωες, ο Wes Anderson σκηνοθετεί την ανθρώπινη αδυναμία να συμβιβαστεί με την απώλεια. Εκεί, ανάμεσα στη φόρμα και την πληγή, βρίσκεται όλη η γοητεία (και η παγίδα) του κινηματογράφου του.
