Φωτ.: Geoffrey Moffett / Unsplash
Η πρόοδος του ψηφιακού κόσμου δεν αιωρείται σε κάποιο άυλο “σύννεφο” έχει όγκο, ήχο και φως και συχνά αλλάζει ριζικά τις ζωές ανθρώπων που τυχαίνει να ζουν δίπλα της.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι μια πληγή που διαπερνά τον 20ό αιώνα και ρίχνει ακόμη βαριά σκιά στον 21ο. Από το Άουσβιτς μέχρι το Στάλινγκραντ και από την άνοδο του Χίτλερ ως την κατάρρευση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης έξι βιβλία φωτίζουν τις σκοτεινές δεκαετίες του ’30 και του ’40.
Εικονογράφηση: Freepik
Στην εποχή του Netflix και του TikTok, οι εξαφανίσεις και οι δολοφονίες έχουν γίνει η βραδινή μας «χαλάρωση». Το true crime πλέον είναι ο καθρέφτης μιας γενιάς που παίζει με τον φόβο για να νιώσει ασφαλής. Μόνο που κάπου εκεί, στο εθιστικό binge-watching, ξεχνάμε ότι πίσω από την αγωνία κρύβεται αληθινός πόνος.
Urchin (2025)
Ο “Αχινός” του Χάρις Ντίκινσον είναι μια ωμή, σχεδόν ενστικτώδης κατάδυση στα βαθιά νερά της ανθρώπινης ευαλωτότητας. Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο ηθοποιός υπογράφει ένα φιλμ που δεν αναζητά να εντυπωσιάσει το κοινό κι όμως το καταφέρνει.
Φωτ.: Πένυ Σωτηροπούλου / OLAFAQ
Με τραγούδια που μοιάζουν με νέον φώτα στην ομίχλη μιας πόλης, η Molly Nilsson ήρθε ξανά για να ενώσει την μελαγχολία και την ελπίδα σε μία σε μία νυχτερινή εξομολόγηση, εκεί όπου η pop παύει να είναι είδος και γίνεται καταφύγιο.
Φωτ.: Levart_Photographer / Unsplash
Το ChatGPT παύει να είναι απλώς ένας έξυπνος συνομιλητής και γίνεται πραγματικός ψηφιακός βοηθός: ταξίδια, playlists, projects, ψώνια, όλα σε μία συνομιλία, με Spotify, Booking.com, Canva και σύντομα Uber και DoorDash στο ίδιο οικοσύστημα.
Εικονογράφηση: Freepik
Η συνείδηση μπορεί να μην ανήκει μόνο στον άνθρωπο. Η επιστήμη δείχνει ότι κάθε μορφή ζωής ίσως αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τον δικό της φακό.
Glass Tears, 1932, ασημένια ζελατινοτυπία, 24X30cm © Man Ray Trust – ADAGP
Όταν το φως γίνεται σκιά και η φωτογραφία παύει να χρειάζεται μηχανή, ένα βλέμμα στη διαρκή επιρροή του Man Ray, του ανθρώπου που επανεφηύρε την εικόνα είναι απαραίτητο.
Φωτ.: Alice Donovan Rouse / Unsplash
Κάθε χειμώνας κουβαλάει την ανάγκη για συντροφικότητα. Δεν είναι πάντα αγάπη, μερικές φορές είναι απλώς μια μικρή ανάπαυλα από τη μοναξιά. Μια αγκαλιά που κρατά όσο κρατά το κρύο, ένα βλέμμα που σε ζεσταίνει μέχρι να ξαναβγεί ο ήλιος. Κι όταν όλα αυτά τελειώνουν, δεν σημαίνει πως ήταν ψεύτικα. Ίσως απλώς ήταν φτιαγμένα για να λιώσουν μαζί με το χιόνι.
Ο Θανάσης Μήνας γράφει για το μυθιστόρημα “Πανόραμα” της Γαλλοαλγερινής Lilia Hassaine (μτφρ. Μαριάννα Μαντά, Εκδόσεις Πόλις, 2025), που μας μεταφέρει στον δυστοπικό κόσμο της Διαφάνειας.
