Ο Φατίχ Ακίν βυθίζεται στις ακτές της μνήμης και της ενοχής.
Ο Φατίχ Ακίν βυθίζεται στις ακτές της μνήμης και της ενοχής.
Ο Φατίχ Ακίν βυθίζεται στις ακτές της μνήμης και της ενοχής.
Με την ερμηνεία του στο “Bugonia” του Γιώργου Λάνθιμου, ο Τζέσι Πλέμονς κάνει το μεγάλο άλμα. Ο Αμερικανός ηθοποιός με την υποβλητική του παρουσία και τη δύναμη της σιωπής, βρίσκει στον λανθιμικό κόσμο το ιδανικό σύμπαν καθιέρωσης.
Η χρησιμότητα της AI δεν βρίσκεται στα μεγάλα θαύματα, αλλά στα μικρά θαύματα της καθημερινότητας, εκεί όπου αναλαμβάνει τα βαρετά, τα επαναλαμβανόμενα, και όλα τα «θα το κάνω αύριο».
Με αφορμή την έκθεση “You Are Invited” του Juergen Teller στο Onassis Ready συγκεντρώσαμε λόγια και στιγμιότυπα που αποκαλύπτουν καθοριστικές στιγμές της πορείας του, από το 1986 μέχρι σήμερα, μέσα από συνεντεύξεις τεσσάρων δεκαετιών και τη πρόσφατη συζήτησή του με την Αφροδίτη Παναγιωτάκου.
Η ταχύτητα του 2025 δε μας έκανε πιο αποφασιστικούς, μας έκανε πιο διστακτικούς. Ανάμεσα στο φόβο της αποτυχίας και την υπερφόρτωση των δυνατοτήτων, μαθαίνουμε ξανά τι σημαίνει να διαλέγεις και να ζεις.
Οι νυχτερίδες δεν είναι απλώς μυστηριώδεις κάτοικοι της μεξικανικής ερήμου, είναι οι αθέατοι φύλακες της τεκίλας.
Από τη συγκίνηση της βράβευσης του Νίνου Μικελίδη μέχρι τις μαγικές εικόνες του “Ζωή σαν Σινεμά”, τους σκοτεινούς “Επιλόγους” και τη “Σιωπηλή Φίλη” της Ίλντιγκο Ενιέντι το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συνεχίζει να αποδεικνύει ότι το σινεμά παραμένει ζωντανό και βαθιά ανθρώπινο.
Ο Θανάσης Μήνας διαβάζει εκ νέου τα αυτοβιογραφικά “Αλάνια”, το πρώτο μυθιστόρημα του Ιταλού σκηνοθέτη και συγγραφέα, καθώς συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από τον θάνατό του στις 2 Νοεμβρίου 1975.
Ο Χρυσός Λέοντας του Τζάρμους, το φιλοσοφικό δοκίμιο του Πάλμασον κι η μικρογραφία της Αργεντινής.
Πλέον δε μυρίζουμε πια καθαριότητα, αλλά απόλαυση. Από τα πολυτελή αρώματα μέχρι τα σαπούνια του σούπερ μάρκετ, όλα θυμίζουν φαγητό σαν να προσπαθεί η κοινωνία της στέρησης να ξαναβρεί τη γλύκα της ζωής μέσα από τη μύτη.