ΗΠΑ και Ρωσία αντάλλαξαν χαμόγελα, hashtags και τη λέξη «εποικοδομητική», χωρίς ούτε μία δέσμευση. Η ειρήνη έμεινε εκτός κάδρου, αλλά το PR έγραψε ιστορία.
Εικονογράφηση: @tarao22
Στην εποχή των μεγάλων γλωσσικών μοντέλων η γραφή μοιάζει πιο εύκολη από ποτέ, αλλά και πιο εύθραυστη.
Sirat (2025)
Σε μια πόλη που πενθεί και σε μια στιγμή που η πραγματικότητα βαραίνει περισσότερο από το σινεμά, το “Sirat” του Ολιβιέ Λασέ έρχεται ως παρηγοριά και κατάβαση στο απόκοσμο.
Εικονογράφηση: @ATOM_VISUAL
Η τεχνητή νοημοσύνη απειλεί τους ηθοποιούς ως καθημερινή, χειροπιαστή πραγματικότητα. Τα AI deepfakes γίνονται όλο και πιο πειστικά, μετατρέποντας το πρόσωπο και τη φωνή των καλλιτεχνών σε αναπαραγώγιμο υλικό χωρίς έλεγχο, συναίνεση ή όρια.
Ο Τραμπ λανσάρει «Συμβούλιο Ειρήνης» στο Νταβός με 19 υπογραφές, ελάχιστη ΕΕ και πολλή ασάφεια: εντυπωσιακές φωτογραφίες, θολές αρμοδιότητες, αμφίβολη επιρροή.
Φωτ.: Envato
Στο Νταβός ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ζήτησε τη Γροιλανδία σαν σύμμαχος, αλλά σαν πελάτης που χτυπάει το τραπέζι: «θέλουμε ένα κομμάτι πάγου για παγκόσμια προστασία» και «αν πείτε όχι, θα το θυμόμαστε».
Φωτ.: Unsplash
Η Ευρώπη, πιεσμένη από γεωπολιτικές εντάσεις και τεχνολογική εξάρτηση αναζητά το δικό της “DeepSeek”.
Το Ιράν καίγεται, αλλά τα διεθνή media έχουν άλλη δουλειά: να στήσουν ακόμη ένα γεωπολιτικό reality show με τίτλο «Θα μπουν οι ΗΠΑ ή όχι;»
Η Eurovision παριστάνει τη «μη πολιτική» σκηνή, αλλά όταν το Ισραήλ χρησιμοποιεί το τραγούδι ως soft power και η EBU σωπαίνει επιλεκτικά, η μουσική γίνεται άλλοθι και το χειροκρότημα, συνενοχή.
Στις Φιλιππίνες, μια γειτονιά θάφτηκε κάτω από απορρίμματα. Δεν ήταν «ατύχημα», αλλά το αναμενόμενο τέλος ενός τρόπου ζωής που πετά ανθρώπους μαζί με τα σκουπίδια του.
