Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism / OLAFAQ
Όταν το πένθος γίνεται διαδραστικό και οι νεκροί αποκτούν avatars, δεν μιλάμε πια για τεχνολογία. Μιλάμε για μια νέα τελετουργία: ψηφιακή, υπνωτική, αμετάκλητη.
Φωτ.: Ahtziri Lagarde / Unsplash
Κάθε άνθρωπος, κάποια στιγμή στη ζωή του, έχει νιώσει την αίσθηση του κενού – εκείνο το αδιόρατο «τίποτα» που μας διαπερνά και αφήνει πίσω του θλίψη, μοναξιά, ή άγχος. Πώς μπορούμε να το κατανοήσουμε, να το αποδεχτούμε και, εν τέλει, να το αξιοποιήσουμε ως αφετηρία για αυτογνωσία;
Πηγή: Irina Iriser/ Unsplash
Τη μεγαλύτερη απώλεια (42%) και τον ταχύτερο ρυθμό επιτάχυνσης των απωλειών παρουσίασαν τα τροπικά ορεινά δάση.
Η είδηση του ξαφνικού θανάτου του διευθυντή του ομίλου «Παραπολιτικά» Παναγιώτη Τζένου, έχει προκαλέσει θλίψη.
Η Mattel κυκλοφορεί μια κούκλα με ακουστικά βαρηκοΐας και στόχο την συμπερίληψη.
Η έκθεση, την επιμέλεια της οποίας έχει αναλάβει η Ιστορικός Τέχνης και Ανεξάρτητη Επιμελήτρια, κ. Ίρις Κρητικού, διοργανώνεται από τους Φίλους της Μέριμνας.
«Κατέβα από ΄κει, μα πραγματικά, νιώθεις τόσο δυνατή;», ρωτούσα τη μητέρα μου κάθε φορά που την έβλεπα, μεγάλη πια, ανεβασμένη σε μια μεταλλική, ξεχαρβαλωμένη σκάλα να μαζεύει τα πάνω πάνω λεμόνια από τα δέντρα.
Το σπίτι που γεννήθηκα, μεγάλωσα, φώλιασα, εγκατέλειψα ανοίγοντας τα φτερά μου και επέστρεψα για να το αδειάσω όταν κάθε γνώριμη ζωή έπαψε να υπάρχει μέσα σε αυτό.
