Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism
Δεν έγιναν οι μηχανές πιο έξυπνες, απλώς έγιναν πιο ίδιες με εμάς. Και αυτό λέει περισσότερα για εμάς παρά για τον κώδικα.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism
Το “vibe coding” δεν αλλάζει απλώς τον τρόπο που φτιάχνουμε εργαλεία, αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη δημιουργία, την εργασία και τα όρια ανάμεσα σε άνθρωπο και μηχανή στην καθημερινότητά μας.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism
Η τεχνολογία ξαναγράφει τι σημαίνει «άνθρωπος» και εμάς μαζί της, επανεξετάζοντας την ανθρώπινη φύση στον 21ο αιώνα
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism
Προβάλλουμε την ανθρώπινη μορφή πάνω στην AI για να αντέξουμε το άγνωστο, αγνοώντας πως πίσω από τη «φωνή» της υπάρχει μόνο μια άψυχη μίμηση.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism / OLAFAQ
Η εργασία αλλάζει ριζικά: Η AI γράφει κώδικα, διαβάζει βιογραφικά, αξιολογεί ανθρώπους και παίρνει αποφάσεις που μέχρι χθες ανήκαν αποκλειστικά σε εμάς. Καθώς ο άνθρωπος μετατρέπεται σε data point, το ερώτημα γίνεται επείγον: ποιος αξιολογεί ποιον;
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism / OLAFAQ
Αν η ΤΝ σήμερα μοιάζει χαμένη, ίσως είναι γιατί κρατά απλώς έναν καθρέφτη απέναντί μας και η αντανάκλαση δεν είναι καθόλου κολακευτική.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism / OLAFAQ
Μια νέα εφαρμογή υπόσχεται να “διαβάζει” τον πόνο μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου, μετατρέποντας το πιο ανθρώπινο και ακατάληπτο συναίσθημα σε δεδομένα.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism / OLAFAQ
Οι αλγόριθμοι που δημιουργήθηκαν για να μιμηθούν τον άνθρωπο, τώρα τον διαμορφώνουν. Μας μαθαίνουν τι να ακούμε, τι να διαβάζουμε, τι να πιστεύουμε. Κι όσο η τεχνητή νοημοσύνη μαθαίνει από εμάς, εμείς αρχίζουμε να σκεφτόμαστε όπως εκείνη.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism / OLAFAQ
Η έρευνα πίσω από το βιβλίο “Meaningful Work” δείχνει ότι η πιο ουσιαστική ανάγκη μας στη δουλειά δεν είναι οι παροχές, αλλά το να νιώθουμε ότι μας βλέπουν.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism
Ξεχνάμε ονόματα όχι επειδή δεν προσέχουμε, αλλά γιατί η στιγμή μάς κατακλύζει, το βλέμμα, η φωνή, η αμηχανία, όλα μαζί. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή παύση, υπάρχει χώρος για ειλικρίνεια, για χιούμορ, για εκείνη τη σπάνια ανθρώπινη επαφή που γεννιέται όταν απλώς παραδεχόμαστε: «Θύμισέ μου το όνομά σου;»
