Arco (2025)
Το “Arco” του Ουγκό Μπιενβενί αφηγείται το 2075 χωρίς καταστροφολογία, προτείνοντας μια ώριμη, ήσυχη ελπίδα απέναντι στην κλιματική κρίση και την τεχνολογική αποξένωση.
Εικονογράφηση: @Doglp987
Η διαφορά ανάμεσα σε επιβίωση και εξάντληση είναι απλά η συνειδητή επιλογή να σταματήσεις, να αναπνεύσεις και να επαναφέρεις τον εαυτό σου στον έλεγχο.
Εικονογράφηση: @artificial_vandalism
Η Τζόρτζια Μελόνι απέδειξε ότι η ακροδεξιά μπορεί να γίνει κανονικότητα κι αυτή ακριβώς τη μετάβαση παρακολουθούν πλέον με ενδιαφέρον πολιτικά επιτελεία σε όλη την Ευρώπη.
Requiem for a Dream (2000)
Υπήρξε μια εποχή που μια ταινία μπορούσε να γεννήσει ένα τραγούδι-φαινόμενο και ένα τραγούδι να κουβαλάει μια ταινία για χρόνια στα ραδιόφωνα, όμως σήμερα η σχέση σινεμά και ποπ επιτυχίας έχει αλλάξει.
Τα θύματα της υπόθεσης Epstein είναι αυτά που πλήρωσαν το υψηλότερο τίμημα. Αμφισβητήθηκαν, καθυστέρησαν να ακουστούν, χρησιμοποιήθηκαν συχνά ως υποσημείωση σε ένα μεγαλύτερο αφήγημα.
Εικονογράφηση: Artificial Vandalism
Η γνώμη έγινε βίντεο περιεχόμενο, η σκέψη μπήκε σε κάθετο format και η μνήμη βρίσκεται σε δεύτερο πλάνο. Όταν μιλάνε όλοι μαζί, το πρόβλημα δεν είναι ο θόρυβος, αλλά ότι κανείς δεν θυμάται τι ειπώθηκε χθες.
Sirat (2025)
Κάτι παράξενο συμβαίνει φέτος στο σινεμά: οι πιο δυνατές ταινίες δεν προσπαθούν να μας σώσουν, ούτε να μας καθησυχάσουν. Μιλούν για το τέλος του κόσμου που δεν έρχεται πια ως καταστροφή, αλλά ως συνειδητοποίηση
Η νίκη του Πολ Τόμας Άντερσον στα φετινά βραβεία του Σωματείου Σκηνοθετών είναι μια σαφής ένδειξη για το προς τα που φυσά ο αέρας ενόψει Όσκαρ.
H Olivia Colman μίλησε ανοιχτά για την προσωπική της σχέση με το φύλο και την ταυτότητα, περιγράφοντας ένα βίωμα που δεν χωρά στις παραδοσιακές φόρμες.
Εικονογράφηση: @pollen2024
Οι δηλώσεις Τραμπ για «παύση βομβαρδισμών» δεν αφορούν ημερομηνίες, αλλά τον τρόπο που ο πόλεμος μετατρέπεται σε αφήγημα και η βία κανονικοποιείται μέσω γλώσσας.
