Οι δύο πρώτες μεγάλου μήκους ταινίες της Jane Schoenbrun, τα We’re All Going to the World’s Fair και I Saw the TV Glow, εστίασαν στη δύσκολα διαχωρίσιμη επικάλυψη της καθημερινής ζωής με, αντίστοιχα, τους ψηφιακούς και τους τηλεοπτικούς χώρους. Στο Teenage Sex and Death at Camp Miasma, η Jane Schoenbrun επιστρέφει σε αυτόν τον άξονα, εξετάζοντας ξανά πώς οι κατασκευασμένοι κόσμοι—άλλοτε απειλητικοί κι άλλοτε ελκυστικοί—μπορούν να λειτουργήσουν ως καταφύγιο για ευάλωτα άτομα. Η ταινία συνεχίζει να θολώνει τα όρια ανάμεσα στη βιωμένη εμπειρία και στα μέσα που καταναλώνουμε, με έναν τρόπο που δένει τη μνήμη, την επιθυμία και την ταυτότητα με τη μυθοπλασία.
Το «Camp Miasma» ως φανταστικό πολιτισμικό απολίθωμα
Το εκτεταμένο εναρκτήριο μοντάζ συνοψίζει την άνοδο και την πτώση μιας φανταστικής σλάσερ σειράς της δεκαετίας του ’80, με τίτλο Camp Miasma. Μέσα από κολάζ συλλεκτικών καρτών, παιχνιδιών, αποκομμάτων εφημερίδων και περιοδικών δοκιμίων, αποτυπώνεται πώς—όπως συμβαίνει συχνά στο είδος—η σειρά περνά από αλλεπάλληλες δημιουργικές μεταμορφώσεις, προσαρμογές και επανεκκινήσεις. Σταθερή παρουσία παραμένει ο δολοφόνος Little Death, τον οποίο υποδύεται ο Jack Haven, με κεφάλι που θυμίζει φακό και matte box παλιάς κινηματογραφικής κάμερας. Το υλικό υπονοεί επίσης ότι αυτό που κάποτε προσέλκυσε και ενθουσίασε τους θεατές σταδιακά φθείρεται από άψυχες, κυνικές εμπορικές εκμεταλλεύσεις. Καθώς η σειρά εκτείνεται σε δεκαετίες, παρουσιάζεται να κατηγορείται για μισογυνισμό και τρανσφοβία, μέχρι που χάνει την ορμή της: ο κορεσμός και η πτώση της απήχησης οδηγούν ακόμη και τους πιο αφοσιωμένους θαυμαστές σε απομάκρυνση.
Σε αυτό το σημείο εισέρχεται η Kris, την οποία ενσαρκώνει η Hannah Einbinder: μια νεαρή queer σκηνοθέτιδα που αναλαμβάνει να «αναστήσει» τη σειρά, προτείνοντας ένα reboot με σύγχρονο, «woke» λίφτινγκ για νεότερο κοινό. Η σύνδεσή της με την πρώτη ταινία Camp Miasma δεν περιγράφεται ως νοσταλγία, αλλά ως βαθιά χαραγμένη εμπειρία. Η Kris επιστρέφει σε μια συγκεκριμένη στιγμή: το βλέμμα της πρωταγωνίστριας, τη στιγμή που ο Little Death καρφώνει με δόρυ το αγόρι που οδηγεί το «τελικό κορίτσι» σε οργασμό. Για την Kris, η σκηνή λειτουργεί ως σημείο αφύπνισης της queerness της, κι έτσι αναζητά την άλλοτε πρωταγωνίστρια Billy Presley, ελπίζοντας όχι μόνο να τη φέρει στο reboot, αλλά και να καταλάβει τι ακριβώς την είχε αγγίξει τόσο έντονα τότε.
Εγγύτητα, απομόνωση και σώμα
Η Billy Presley, την οποία υποδύεται η Gillian Anderson, ζει αποτραβηγμένη, όταν η Kris φτάνει στο απομονωμένο σπίτι της, η αφήγηση μετακινείται σε ένα πιο παράξενο, ιδιόμορφα αινιγματικό πεδίο. Το σπίτι βρίσκεται στην τοποθεσία της κατασκήνωσης της αρχικής ταινίας Camp Miasma, στοιχείο που ενισχύει την αίσθηση ότι ο χώρος κουβαλά το ίδιο το φάντασμα της μυθοπλασίας. Από εκεί και μετά, τα όρια ανάμεσα στον κόσμο της σλάσερ σειράς και στον «κανονικό» κόσμο αρχίζουν να διαλύονται. Οι δύο πραγματικότητες παρουσιάζονται να αλληλοδιεισδύουν με ανησυχητικούς, απρόσμενους και κατά στιγμές κωμικούς τρόπους, αποτυπώνοντας το πώς η σχέση με τις μυθοπλασίες μπορεί να μεταμορφώσει την αυτοαντίληψη.
Η Billy αναγνωρίζει ότι είναι μόνη, αλλά δείχνει να βρίσκει παρηγοριά στην απομόνωσή της, αντίθετα, η Kris σκιαγραφείται ως εργασιομανής. Προσεγγίζει το σεξ και την πολυαμοριακή της σχέση ως αντιπερισπασμό, κάτι που συχνά την κάνει να νιώθει αμηχανία μέσα στο ίδιο της το σώμα όταν η συζήτηση απομακρύνεται από τον κινηματογράφο. Η Billy, αισθησιακή, μυστηριώδης αλλά και φιλόξενη «Southern belle», ασκεί έντονη έλξη πάνω της. Καθώς οι δύο γυναίκες έρχονται πιο κοντά, η σχέση τους περιπλέκεται, παράλληλα με τη σταδιακή παρείσφρηση του κόσμου του Camp Miasma στην πραγματικότητα της Kris.
Σουρεαλισμός, επιρροές και μετα-σχόλιο στο σλάσερ
Σε αυτό το στάδιο, η οπτική γλώσσα περιγράφεται να γίνεται πιο σουρεαλιστική, με αναφορές που παραπέμπουν στη φαντασμαγορική αγωνία του David Lynch, στο σωματικό body horror του David Cronenberg και στη χειροποίητη, καλειδοσκοπική τεχνητότητα του Michel Gondry. Παρά τις αναγνωρίσιμες συγγένειες, η ταινία τοποθετείται ως έργο με καθαρή υπογραφή Jane Schoenbrun, επιμένοντας στη σύμπτυξη «μυθοπλασίας» και «πραγματικού» μέχρι το ένα να διπλώνει μέσα στο άλλο. Παράλληλα με τη σεξουαλική επαναφύπνιση της Kris μέσω του δεσμού της με την Billy, το Teenage Sex and Death at Camp Miasma υφαίνει ένα χειροπιαστό μετα-σχόλιο για το ίδιο το σλάσερ. Ενσωματώνει πλάνα από την αρχική ταινία Camp Miasma, τα οποία προέρχονται από αντίγραφο που ανήκει στην Billy, αλλά μοιάζουν να περνούν μέσα από φίλτρα μνήμης, ερμηνείας και προσωπικής ιστορίας.
Ο Little Death –ως καθόλου διακριτική αναφορά στους οργασμούς– εμφανίζεται τόσο εντός της οθόνης (καθώς οι δύο γυναίκες παρακολουθούν την ταινία) όσο και εκτός της, όταν αναμετρώνται με τα μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα και τα συναισθήματά τους. Νωρίς, η Kris μιλά για την αγάπη της προς το Camp Miasma και για το reboot με ακαδημαϊκούς όρους, ιδιαίτερα γύρω από την ομοφοβία και την τρανσφοβία του υλικού. Μετά τη συζήτησή της με την Billy, η Kris οδηγείται στο ότι οι αισθησιακές και συναισθηματικές αντιδράσεις της –και όχι μόνο η θεωρητική ανάγνωση– είναι εκείνες που δίνουν στο έργο την αντοχή του. Όπως λέει η Billy, πρόκειται για «σάρκα και υγρά», και ο πυρήνας της ταινίας εντοπίζεται στη σύνδεση ανάμεσα στο σεξ και στο σινεμά: στη μεταφυσική τους ικανότητα να μας διαπερνούν και να μας αλλάζουν.
Βασικές πληροφορίες
• Ηθοποιοί: Hannah Einbinder, Gillian Anderson, Patrick Fischler, Jack Haven, Sarah Sherman, Zach Cherry, Dylan Baker, Jasmine Savoy Brown, Eva Victor, Kevin McDonald
• Σκηνοθεσία: Jane Schoenbrun
• Σενάριο: Jane Schoenbrun
• Διανομή: MUBI
• Διάρκεια: 112 λεπτά
• Καταλληλότητα: R
• Έτος: 2026
