Φωτ.: Envato
Γιατί προτιμάμε να μετράμε τα ψίχουλα της καθημερινότητας αντί να αντιμετωπίζουμε τα πραγματικά διακυβεύματα.
Φωτ.: Unsplash
Νιώθεις ότι έχεις χάσει πυξίδα; Η ψυχολογία δείχνει τον δρόμο: ξεκαθάρισε αξίες, χτίσε ρεαλιστικούς στόχους και άλλαξε συνήθειες με «αν–τότε» βήματα.
Φωτ.: Unsplash
Ο αυτοσεβασμός είναι η σιωπηλή δύναμη που καθορίζει πως στέκεσαι απέναντι στον εαυτό σου όταν τα φώτα σβήνουν και δεν υπάρχει κανείς να σε χειροκροτήσει.
Φωτ.: Unsplash
Ένα μικρό νησί πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, το Sommarøy έγινε σύμβολο μιας παγκόσμιας επιθυμίας: να ξανασκεφτούμε τη σχέση μας με τον χρόνο, πριν μας καταπιεί ολοκληρωτικά.
Φωτ.: Unsplash
Στην Ελλάδα η κουλτούρα της μίμησης και της τάσης είναι ισχυρή, το vaping λειτούργησε σαν shortcut προς το “σύγχρονο”.
Φωτ.: Victoria Romulo / Unsplash+
Οι σημερινοί 30άρηδες δεν μετράνε τα πρωινά σε ώρες ύπνου αλλά σε stories, likes και ειδοποιήσεις και ύστερα απορούν γιατί νιώθουν κουρασμένοι χωρίς να έχουν σηκωθεί απ’ το κρεβάτι.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism
Kάπου ανάμεσα στο ατελείωτο scroll, τα reviews που διαφωνούν μεταξύ τους και το καλάθι που γεμίζει από ανεκπλήρωτες προσδοκίες, το μόνο που μένει στο τέλος είναι ένα παράξενο κενό, σαν να αγοράσαμε όλα τα λάθος πράγματα για όλους τους σωστούς λόγους.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism / OLAFAQ
Έχεις αισθανθεί ποτέ πως η ζωή δεν έχει νόημα ή σκοπό και πώς ό,τι κάνεις ίσως να μην έχει ουσιαστική αξία; Αυτά τα συναισθήματα μπορεί να είναι σημάδια μιας υπαρξιακής κρίσης και η κρίση αυτή μπορεί να γίνει η αφετηρία για μία βαθύτερη κατανόηση του εαυτού μας, ορίζοντας ξεκάθαρες αξίες και μία αυθεντική πορεία ζωής.
Φωτ.: Chris Li / Unsplash
Μετά την απότομη πτώση των tech μετοχών, η Wall Street αρχίζει να αμφισβητεί το «θαύμα» της τεχνητής νοημοσύνης.
Εικονογράφηση: © Artificial Vandalism / OLAFAQ
Στον καταιγισμό αμέτρητων μηνυμάτων και ατελείωτων ειδοποιήσεων, η πιο δυνατή πρόταση μπορεί να είναι η σιωπή. Η “σιωπηλή μεταχείριση” είναι η αόρατη μορφή συναισθηματικής βίας που δεν αφήνει μώλωπες, αλλά ρωγμές: εκεί όπου δεν ακούγεται φωνή, η ψυχή μαθαίνει να κατηγορεί τον εαυτό της.
