Εικονογράφηση: @wolt
Το 2026 δεν θα φοβόμαστε τον πόλεμο, αλλά την «αποτελεσματικότητα»· μια λέξη που υπόσχεται πρόοδο και παραδίδει φόβο, σιωπή και λιγότερους ανθρώπους.
Φωτ.: Unsplash
Η κουλτούρα δεν στέκεται απέναντι στην παγκοσμιοποίηση με νοσταλγία, αλλά με παρουσία.
Ο Θανάσης Μήνας ακολουθεί τον τυχοδιώκτη ναυτικό στη νέα του περιπέτεια, στο τεταμένο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον του Νότιου Ειρηνικού.
Φωτ.: Unsplash
Φαίνεται ότι όλοι ξαναγυρίζουν στα ενσύρματα ακουστικά και το καλώδιο κάνει μια σιωπηλή επανεμφάνιση σε κάθε ηλικία και κοινωνικό status.
Φωτ.: Unsplash
Οι βιαστικές αποφάσεις είναι το fast food της ζωής: χορταίνουν άμεσα, φαίνονται πρακτικές, αλλά το στομάχι (και το μέλλον) θα διαμαρτυρηθεί.
Κάποτε υπήρξαν δύο άντρες. Ο ένας ήταν δυνατός, ο άλλος όχι. Ο ένας ήταν νέος, ο άλλος είχε αρχίσει να γερνάει. Ο ένας είχε διαιωνίσει το είδος, ο άλλος όχι.
Φωτ.: © Γιάννης Παπαϊωάννου / OLAFAQ
Χωρίς μεσολαβητές και χωρίς ρόλους, ο δημοσιογράφος Μιχάλης Προβατάς ανοίγει έναν χώρο διαλόγου για το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, όπου η εμπειρία προηγείται της εικόνας.
Φωτ.: Envato
Γιατί να περιορίζουμε την αναζήτηση της μαγείας σε μία μόνο μέρα τον χρόνο;
One Battle After Another (2025)
Σε μια χρονιά όπου ο κινηματογράφος λειτούργησε ξανά ως καθρέφτης μιας κοινωνίας σε διαρκή κρίση, οι ταινίες του 2025 δεν πρόσφεραν εύκολες φυγές αλλά έντονες εμπειρίες, πολιτικά ερωτήματα και υπαρξιακά διλήμματα.
Φωτ.: Unsplash
Το 2025 ήταν η χρονιά που η κλιματική κρίση έπαψε να αντιμετωπίζεται ως κοινό παγκόσμιο στοίχημα και αποκαλύφθηκε ως πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων, οικονομικών υπολογισμών και πολιτικής άρνησης.
