Ο Απρίλιος στο Cinobo μας φέρνει αντιμέτωπους με ιστορίες που ταράζουν, προκαλούν και μένουν. 5 επιλογές που κινούνται από το καταγγελτικό ντοκιμαντέρ μέχρι το σκληρό κοινωνικό δράμα, με κοινό άξονα την ανάγκη να κοιτάξουμε πιο προσεκτικά όσα συνήθως προσπερνάμε. Πρόσωπα ισχυρά, καταστάσεις οριακές, κοινωνίες σε ένταση. Το σινεμά γίνεται εργαλείο κατανόησης και αφορμή για συζήτηση. 

“Έλον Μασκ: H αλήθεια πίσω από τα Tesla”, του Ανδρέας Πίκλερ 

Διαφωτιστικό ντοκιμαντέρ με έντονα καταγγελτικό χαρακτήρα γύρω από μια διαβόητη φιγούρα των καιρών μας, που έστησε έναν ολόκληρο στρατό στα social media ώστε να σωπάσει τη φωνή θυμάτων και διαφωνούντων. 

Πρώην εργαζόμενοι, θύματα και συγγενείς ξεσκεπάζουν με ντοκουμέντα τα κενά ασφαλείας των οχημάτων Tesla, ενώ σκιαγραφούν το ανατριχιαστικό πορτρέτο του ιδιοκτήτη της εταιρείας Έλον Μασκ.

“H Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ”, της Κάουτερ Μπεν Χανία 

Ένα εξαιρετικό υβρίδιο ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, ίσως το κορυφαίο της δεκαετίας αναπτύσσεται για 90΄ μπροστά στα μάτια μας. Θέλουμε να βοηθήσουμε όπως ο “θείος Ομάρ”, αλλά είμαστε καθηλωμένοι απλά σε μία καρέκλα στον κινηματογράφο. Το αίμα παγώνει. Ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να επεξεργαστεί τη αδυναμία του ανθρώπινου είδους που τεχνολογικά φτάσει στο απόγειό του, αλλά η αξία της ζωής καθημερινά εκπίπτει. Κάποτε είχαμε μεγάλες συγκεντρώσεις για τη μονάδα, για τον ευάλωτο, για τον αδύναμο, σήμερα έχουμε χαθεί στη μετάφραση της ατομικής ευθύνης που έβγαλε όλους τους φόβους και τον εγωισμό μας στη χειρότερή τους μορφή. 

Μία απεγνωσμένη προσπάθεια που ο ισραηλινός στρατός αρνείται να συναισθανθεί και να κερδίσει έστω στιγμιαία επικοινωνιακά. Η ηθική κι οι αισθήσεις έχουν χαθεί. Κτήνη λειτουργούν μονάδα με το ένστικτο. Δεν έχουν ενδοιασμούς, σαν να παίζουν απλά ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η συμβολή των Τζόναθαν Γκλέιζερ, Μπραντ Πιτ, Χόακιν Φοίνιξ και Αλφόνσο Κουαρόν σε αυτήν την παραγωγή ήταν καθοριστική. Αντιλήφθηκαν όλα τα παραπάνω. Δήλωσαν παρών και δε φοβήθηκαν την κριτική. Για κακή μας τύχη οι ιστορίες πολέμου και ειδικά οι ιστορίες που αφορούν τη Γάζα δεν έχουν happy end. Μπορεί αρκετοί να μιλούν και να γράφουν για την “κακή Χαμάς”, αυτή είναι όμως μονάχα η επιφάνεια των πραγμάτων.

“Inside”, του Τσαρλς Γουίλιαμς 

Μετά τη μεταφορά του από τις φυλακές ανηλίκων στις φυλακές ενηλίκων, ο Μελ Μπλάιτ βρίσκει απρόσμενη προστασία στα πρόσωπα του Μάρκ Σέπαρντ, του πιο μισητού εγκληματία της Αυστραλίας, και του Γουάρεν Μάρφετ, ενός κρατούμενου που μετρά αντίστροφα τις μέρες για την αποφυλάκισή του. Η πατρική σχέση που γεννιέται ανάμεσά τους, θα γίνει σύντομα θανάσιμα επικίνδυνη. 

Σε ένα καθηλωτικό δράμα φυλακής, οι Γκάι Πιρς, Κόσμο Τζάρβις και Τόμπι Γουάλας παραδίδουν ερμηνείες σπάνιας ειλικρίνειας. Ένα εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο που επαναπροσδιορίζει το σασπένς και προσφέρει μια ανατρεπτική ματιά πάνω στις εύθραυστες ισορροπίες που γεννιούνται μέσα στα σκιερά κελιά.

“Kontinental ΄25″, του Ράντου Ζούντε 

Κλουζ, Τρανσυλβανία. Ένας άστεγος άνδρας αυτοκτονεί αφού εκδιώκεται από το καταφύγιό του στο εγκαταλελειμένο υπόγειο ενός σπιτιού. Η Ορσόλια, η δικαστική υπάλληλος υπεύθυνη για την έξωσή του, αναγκάζεται να κάνει διάφορες προσπάθειες προκειμένου να αντιμετωπίσει τα συναισθήματα ενοχής της. Πιστός στην αποστολή του να σκιαγραφήσει την Ευρώπη του ύστερου καπιταλισμού, ο Ράντου Ζούντε αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι ο απόλυτος διεκδικητής του τίτλου του πιο απρόβλεπτου σύγχρονου δημιουργού και αποσπά το Βραβείο Σεναρίου της 75ης Μπερλινάλε.

“Πράσινα Σύνορα”, της Ανιέσκα Χόλαντ 

Στα βαλτώδη δάση που αποτελούν τα «πράσινα σύνορα» μεταξύ Λευκορωσίας και Πολωνίας, πρόσφυγες που προσπαθούν να φτάσουν στην Ε.E. είναι παγιδευμένοι σε μια κρίση που κυνικά σκηνοθετεί ο Λευκορώσος δικτάτορας Λουκασένκο. Οι πρόσφυγες παρασύρονται στα σύνορα με προπαγάνδα που υπόσχεται εύκολη διέλευση στην Ε.Ε. Πιόνια σε αυτόν τον “πόλεμο”, οι ζωές της Τζούλια, μιας ακτιβίστριας που έχει εγκαταλείψει την άνετη ζωή της, του Γιαν, ενός νεαρού συνοριοφύλακα, και μιας συριακής οικογένειας μπλέκονται. 

30 χρόνια μετά το «Europa Europa», η τρεις φορές υποψήφια για Όσκαρ Ανιέσκα Χόλαντ σκηνοθετεί την πιο πολιτικά άμεση ταινία της, θέτοντας σημαντικά και επίκαιρα ηθικά ζητήματα μέσα από μια συγκλονιστική εξερεύνηση. Ειδικό βραβείο της Επιτροπής στη Βενετία.

 

 

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram