Το 15θήμερο που προηγήθηκε του τελικού της Eurovision, έμοιαζε σχεδόν αδύνατο να ανοίξεις TikTok, reels ή hero content στα sites χωρίς να πέσεις πάνω στον Aκύλα. Reactions, rankings, edits, αποσπάσματα από πρόβες, άνθρωποι που μιλούσαν για το «Ferto» σαν να είχε ήδη κλειδώσει η νίκη.

Και δεν ήταν ακριβώς ψευδαίσθηση. Τα views ήταν τεράστια. Το performance του ημιτελικού έκανε πραγματικό θόρυβο. Το engagement ήταν αληθινό. Για πολλούς από εμάς που ζούμε αρκετές ώρες της μέρας online, ο Ακύλα έμοιαζε να είναι παντού. Κι όμως, ήρθε η βραδιά του τελικού και η Ελλάδα κατέληξε στη 10η θέση. Σίγουρα, όχι αποτυχία. Αλλά και σίγουρα όχι το αποτέλεσμα που προμύνηε το virality τo τελευταίο δίμηνο. Και ίσως αυτό να λέει κάτι μεγαλύτερο για το πώς λειτουργεί πλέον η online κουλτούρα.

Μάλλον, μία ακόμη απόδειξη ότι τα social media δεν μας δείχνουν απαραίτητα τι είναι το πιο δημοφιλές. Μας δείχνουν τι συζητιέται πιο έντονα μέσα στα δικά μας feeds. Κι αυτά τα δύο δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα. Οι αλγόριθμοι έχουν έναν περίεργο τρόπο να μετατρέπουν το engagement σε αίσθηση καθολικότητας. Αν ένα fandom είναι αρκετά ενεργό, δημιουργικό και θορυβώδες online, πολύ εύκολα αρχίζεις να πιστεύεις ότι ασχολείται μαζί του κυριολεκτικά όλος ο πλανήτης.

Το είδαμε πρόσφατα και με τη “Brat” φρενίτιδα γύρω από την Charli XCX. Αν ήσουν πολύ online, το προηγούμενο καλοκαίρι έμοιαζε σαν να είχε βαφτεί ολόκληρος ο πλανήτης lime green. Memes, αισθητική, references, endless discourse. Και όμως, έξω από συγκεκριμένες online κοινότητες, η πραγματική εικόνα ήταν αρκετά διαφορετική.

Ίσως τελικά το internet να μη λειτουργεί πλέον σαν καθρέφτης της πραγματικότητας αλλά σαν ένας ενισχυτής έντασης. Δεν μετράει απαραίτητα πόσοι μιλούν για κάτι, αλλά πόσο δυνατά μιλούν γι’ αυτό. Και η Eurovision του 2026 ήταν μια καλή υπενθύμιση ότι το να φαίνεται κάτι «παντού online» δεν σημαίνει πάντα ότι εκπροσωπεί και τη συνολική εικόνα.

Αυτό βέβαια δεν μειώνει καθόλου το success story του Aκύλα φέτος – όλα δείχνουν ότι μπορεί να το ζήσει bigtime, post Eurovision, όπως η Μαρίνα Σάττι το ’24.  Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του να είναι ότι για ακόμη μια φορά μετά τη Μαρίνα, μια ελληνική συμμετοχή αγκάλιασε την pop κουλτούρα χωρίς ενοχές. Με πολύ συγκεκριμένη αισθητική, συνεπές branding και μια ξεκάθαρη persona, ο Ακύλας και η ομάδα του έδειξαν ότι μπορούμε να κάνουμε pop για τη Eurovision, χωρίς να αισθανόμαστε την ανάγκη να τη “νομιμοποιήσουμε” κάθε φορά μέσω κάποιου εθνικού ή πολιτισμικού βάρους. Χωρίς να πρέπει υποχρεωτικά να αποδείξουμε ότι: α. κάνουμε τραμπάλα στο «λίκνο του πολιτισμού», β. υποκλινόμαστε στην παράδοση, γ. ζούμε κάποιο ιστορικό τραύμα, πάνω στη σκηνή της Eurovision.

Και ξέρετε κάτι; Ήταν η πρώτη φορά που μια genuinely fun συμμετοχή είχε τις ευλογίες και της «νεολαίας» και της θείου/θείας που στριμώχνεται στον ίδιο καναπέ.

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram.