Οι περιοχές της experimental μουσικής είναι συχνά βαλτώδεις και επικίνδυνες. Χρειάζεται προσοχή για να κινηθείς μέσα τους. Σκέφτομαι περιπτώσεις όπως οι Pharmakon ή Jenny Hval, καλλιτέχνιδες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά ενωμένες από εκείνη τη διάθεση πρωτοπορίας που τις σπρώχνει προς ελάχιστα εξερευνημένα άκρα. Και στις δύο περιπτώσεις μπορείς να θαυμάσεις τις προθέσεις, όμως συχνά το αποτέλεσμα αφήνει περισσότερο μια αίσθηση απόστασης παρά ουσιαστικής συγκίνησης. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί ένας δημιουργός που να κινείται σε αυτά τα πεδία και να καταφέρνει να ενώσει τα δύο επίπεδα με τα οποία ακούμε μουσική: το διανοητικό και το συναισθηματικό. Ειδικά όταν μιλάμε για ένα είδος που παραδοσιακά γέρνει προς το εγκεφαλικό, το ψυχρό και το αφαιρετικό. Το γεγονός ότι τέτοιες περιπτώσεις είναι σπάνιες δεν σημαίνει όμως πως είναι αδύνατες. Και κάπως έτσι εμφανίζονται καλλιτέχνιδες όπως η Anna von Hausswolff.
Η Σουηδή μουσικός τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή μας με το “The Miraculous” το 2015, έναν δίσκο όπου οι φιλοδοξίες της έπαιρναν μορφή μέσα από ένα υπνωτιστικό, σχεδόν τελετουργικό σύνολο τραγουδιών. Ήταν ένα άλμπουμ που συνδύαζε ένταση, ατμόσφαιρα και μελωδίες που, όσο σκοτεινές κι αν ήταν, κατάφερναν να φτάσουν βαθιά μέσα σου. Ταυτόχρονα, αποκάλυπτε μια δημιουργό με ισχυρές αναφορές αλλά και την ικανότητα να τις αφομοιώνει χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτές. Γι’ αυτόν τον λόγο και το “Dead Magic” του 2018 έμοιαζε σχεδόν αναγκαίο. Όχι φυσικά σαν μια επανάληψη, αλλά αντιθέτως σαν φυσική εξέλιξη μιας καλλιτέχνιδας που είχε ήδη αρχίσει να μετατρέπει τον ήχο σε βιωματική εμπειρία και τις συνθέσεις της σε αργές, σκοτεινές λειτουργίες έξω από τα στενά όρια οποιουδήποτε genre.
Η μουσική της δεν λειτουργεί απαραίτητα σαν soundtrack αλλά σαν μια νέα αρχιτεκτονική του ήχου. Μπαίνεις μέσα της όπως μπαίνεις σε έναν τεράστιο γοτθικό καθεδρικό ναό λίγο πριν ξημερώσει, με την υγρασία να κολλά στα ρούχα σου και κάτι αόρατο να πάλλεται στους τοίχους. Με αφορμή την επερχόμενη εμφάνισή της στο Release Athens 2026, αξίζει να επιστρέψουμε σε μια δημιουργό που εδώ και πάνω από μία δεκαετία κινείται σε ένα σχεδόν επικίνδυνο σημείο συνάντησης: εκεί όπου η experimental μουσική συναντά το συναίσθημα χωρίς να χάνει ούτε στιγμή τη σκοτεινή της δύναμη.
Γιατί αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα στην avant-garde μουσική. Να μη μετατραπεί σε ακαδημαϊκή άσκηση. Να μη γίνει ψυχρό installation για ανθρώπους που χειροκροτούν περισσότερο την ιδέα παρά το ίδιο το βίωμα. Κακά τα ψέματα, πολλοί καλλιτέχνες χάνονται εκεί μέσα, σε έναν βάλτο εγκεφαλικότητας όπου το concept καταπίνει την ανθρώπινη παρουσία. Η Anna von Hausswolff κατάφερε το ακριβώς αντίθετο. Από το “The Miraculous” μέχρι το κατακλυσμιαίο “Dead Magic”, η Σουηδή δημιουργός έχτισε έναν κόσμο όπου τα pipe organs, τα drones, οι industrial εκρήξεις και οι σχεδόν “λειτουργικές” ερμηνείες της λειτουργούν σαν ψυχικά τοπία. Γι΄αυτό και δεν ακούς απλώς τους δίσκους της. Τους κατοικείς προσωρινά. Και όταν τελειώνουν, νιώθεις ότι κάτι μέσα σου έχει αλλάξει θέση.
Στην εποχή του content overload και των playlist που ακούγονται σαν αλγοριθμική ταπετσαρία για coworking spaces, η μουσική της von Hausswolff είναι σχεδόν παράταιρη. Η μουσική της απαιτεί χρόνο. Απαιτεί παράδοση και καλλιέργια. Δεν υπάρχει παθητική ακρόαση εδώ. Δεν μπορείς να τη βάλεις “στο background” ενώ απαντάς mails ή κάνεις scroll στο κινητό. Σε κοιτάζει κατάματα. Και κάπως αυτό τρομάζει. Με το τελευταίο (έκτο προσωπικό) της άλμπουμ, και πρώτο με πλήρεις band ενορχηστρώσεις μετά το σχεδόν μυθικό “Dead Magic”, η Anna von Hausswolff εγκατέλειψε προσωρινά τα υπόγεια τούνελ των drones για να κινηθεί προς κάτι πιο αλλόκοτα pop, χωρίς φυσικά να χάνει ούτε στιγμή τη σκοτεινή της αύρα. Στο περσινό της άλμπουμ χάθηκε μέσα σε ένα gothic art-pop σύμπαν όπου η μακάβρια jazz, οι σεισμικές δονήσεις του organ και τα θραύσματα drone λειτουργούν σαν φαντάσματα που εμφανίζονται μέσα από την ομίχλη των τραγουδιών. Οι συμμετοχές του Iggy Pop και της Ethel Cain προσθέτουν ακόμη περισσότερη κινηματογραφική ένταση στο άλμπουμ, όμως τίποτα δεν επισκιάζει την ίδια τη von Hausswolff.
Η φωνή της παραμένει το πραγματικό κέντρο βάρους: σωματική, θεατρική, σχεδόν απόκοσμη, σαν κάτι ανάμεσα σε λειτουργία, εφιάλτη και ερωτική εξομολόγηση μέσα σε άδειο καθεδρικό ναό. Και το εκκλησιαστικό organ της συνεχίζει να λειτουργεί σαν μηχανή χρονικών ρηγμάτων, μεταφέροντας το παρόν μέσα από παλιές σκιές, industrial θόρυβο και μεταφυσικές αναταράξεις. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως, παρά τη μεγαλοπρέπεια και την ηχητική πυκνότητα, το άλμπουμ δεν καταρρέει ποτέ κάτω από το ίδιο του το βάρος. Αντίθετα, αναπνέει. Σαν ένας ζωντανός οργανισμός που κινείται αργά μέσα στο σκοτάδι, ψάχνοντας ακόμη τρόπους να συγκινήσει χωρίς να γίνει ποτέ “εύκολος”.
Ίσως γι’ αυτό οι συναυλίες της έχουν αποκτήσει σχεδόν μυθολογική διάσταση. Δεν είναι “live εμπειρίες” με την ινσταγκραμική έννοια της λέξης. Είναι τελετουργίες. Ένα είδος συλλογικής αποσυμπίεσης όπου ο ήχος λειτουργεί σαν κύμα που διαλύει σιγά σιγά κάθε άμυνα. Κάπου ανάμεσα στη σκοτεινή ambient, το doom, τη νεοκλασική παράδοση και μια σχεδόν θρησκευτική ένταση, η Anna μοιάζει να υπενθυμίζει κάτι που η σύγχρονη μουσική βιομηχανία έχει σχεδόν ξεχάσει: ότι η τέχνη δεν χρειάζεται πάντα να “σερβίρεται εύκολα”. Μερικές φορές πρέπει να σε τραυματίζει λίγο για να μείνει μέσα σου.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό της βάρος. Όχι η “σκοτεινιά” της. Αλλά το γεγονός ότι μέσα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο γρήγορος, πιο ασφαλής και πιο αποστειρωμένος, η μουσική της συνεχίζει να μοιάζει με κάτι επικίνδυνα ανθρώπινο.
☞︎ Tο Release Athens 2025 υποδέχεται την Anna von Hausswolff, την Tετάρτη 24 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού.
Η διάθεση των εισιτηρίων συνεχίζεται προς 62€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία.
Επίσης, διατίθεται περιορισμένος αριθμός VIP εισιτηρίων, με πρώτη τιμή τα 180€.
Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:
• Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους
• Open-bar
• Ξεχωριστή πύλη εισόδου
• Ιδιωτικό parking
• Ξεχωριστές τουαλέτες
• Αναμνηστικό δώρο
Διάθεση εισιτηρίων:
Τηλεφωνικά στο 211770000
Online / releaseathens.gr + more.com
Φυσικά σημεία: https://www.more.com/el/physical-spots/
Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr
Διάθεση εισιτηρίων ΑμεΑ:
Το Φεστιβάλ φροντίζει για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία, προσφέροντας ειδικό χώρο με ανεμπόδιστη θέα προς τη σκηνή. Ο ειδικός χώρος είναι προσβάσιμος με αμαξίδιο, διαθέτει καθίσματα, ξεχωριστές τουαλέτες & δωρεάν parking.
Για την αγορά εισιτηρίων ΑμεΑ, παρακαλούμε να προωθήσετε το αίτημά σας ηλεκτρονικά στο [email protected], επισυνάπτοντας την κάρτα αναπηρίας σας. Για την είσοδό σας στους χώρους ΑμεΑ, η κάρτα αυτή θα χρειαστεί να επιδειχθεί κατά την άφιξή σας στο Φεστιβάλ.
Follow Release Athens:
Official Website
Facebook
Instagram
TikTok
YouTube
Spotify
➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Inst
Οι περιοχές της experimental μουσικής είναι συχνά βαλτώδεις και επικίνδυνες. Χρειάζεται προσοχή για να κινηθείς μέσα τους. Σκέφτομαι περιπτώσεις όπως οι Pharmakon ή Jenny Hval, καλλιτέχνιδες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά ενωμένες από εκείνη τη διάθεση πρωτοπορίας που τις σπρώχνει προς ελάχιστα εξερευνημένα άκρα. Και στις δύο περιπτώσεις μπορείς να θαυμάσεις τις προθέσεις, όμως συχνά το αποτέλεσμα αφήνει περισσότερο μια αίσθηση απόστασης παρά ουσιαστικής συγκίνησης. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί ένας δημιουργός που να κινείται σε αυτά τα πεδία και να καταφέρνει να ενώσει τα δύο επίπεδα με τα οποία ακούμε μουσική: το διανοητικό και το συναισθηματικό. Ειδικά όταν μιλάμε για ένα είδος που παραδοσιακά γέρνει προς το εγκεφαλικό, το ψυχρό και το αφαιρετικό. Το γεγονός ότι τέτοιες περιπτώσεις είναι σπάνιες δεν σημαίνει όμως πως είναι αδύνατες. Και κάπως έτσι εμφανίζονται καλλιτέχνιδες όπως η Anna von Hausswolff.
Η Σουηδή μουσικός τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή μας με το “The Miraculous” το 2015, έναν δίσκο όπου οι φιλοδοξίες της έπαιρναν μορφή μέσα από ένα υπνωτιστικό, σχεδόν τελετουργικό σύνολο τραγουδιών. Ήταν ένα άλμπουμ που συνδύαζε ένταση, ατμόσφαιρα και μελωδίες που, όσο σκοτεινές κι αν ήταν, κατάφερναν να φτάσουν βαθιά μέσα σου. Ταυτόχρονα, αποκάλυπτε μια δημιουργό με ισχυρές αναφορές αλλά και την ικανότητα να τις αφομοιώνει χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτές. Γι’ αυτόν τον λόγο και το “Dead Magic” του 2018 έμοιαζε σχεδόν αναγκαίο. Όχι φυσικά σαν μια επανάληψη, αλλά αντιθέτως σαν φυσική εξέλιξη μιας καλλιτέχνιδας που είχε ήδη αρχίσει να μετατρέπει τον ήχο σε βιωματική εμπειρία και τις συνθέσεις της σε αργές, σκοτεινές λειτουργίες έξω από τα στενά όρια οποιουδήποτε genre.
Η μουσική της δεν λειτουργεί απαραίτητα σαν soundtrack αλλά σαν μια νέα αρχιτεκτονική του ήχου. Μπαίνεις μέσα της όπως μπαίνεις σε έναν τεράστιο γοτθικό καθεδρικό ναό λίγο πριν ξημερώσει, με την υγρασία να κολλά στα ρούχα σου και κάτι αόρατο να πάλλεται στους τοίχους. Με αφορμή την επερχόμενη εμφάνισή της στο Release Athens 2026, αξίζει να επιστρέψουμε σε μια δημιουργό που εδώ και πάνω από μία δεκαετία κινείται σε ένα σχεδόν επικίνδυνο σημείο συνάντησης: εκεί όπου η experimental μουσική συναντά το συναίσθημα χωρίς να χάνει ούτε στιγμή τη σκοτεινή της δύναμη.
Γιατί αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα στην avant-garde μουσική. Να μη μετατραπεί σε ακαδημαϊκή άσκηση. Να μη γίνει ψυχρό installation για ανθρώπους που χειροκροτούν περισσότερο την ιδέα παρά το ίδιο το βίωμα. Κακά τα ψέματα, πολλοί καλλιτέχνες χάνονται εκεί μέσα, σε έναν βάλτο εγκεφαλικότητας όπου το concept καταπίνει την ανθρώπινη παρουσία. Η Anna von Hausswolff κατάφερε το ακριβώς αντίθετο. Από το “The Miraculous” μέχρι το κατακλυσμιαίο “Dead Magic”, η Σουηδή δημιουργός έχτισε έναν κόσμο όπου τα pipe organs, τα drones, οι industrial εκρήξεις και οι σχεδόν “λειτουργικές” ερμηνείες της λειτουργούν σαν ψυχικά τοπία. Γι΄αυτό και δεν ακούς απλώς τους δίσκους της. Τους κατοικείς προσωρινά. Και όταν τελειώνουν, νιώθεις ότι κάτι μέσα σου έχει αλλάξει θέση.
Στην εποχή του content overload και των playlist που ακούγονται σαν αλγοριθμική ταπετσαρία για coworking spaces, η μουσική της von Hausswolff είναι σχεδόν παράταιρη. Η μουσική της απαιτεί χρόνο. Απαιτεί παράδοση και καλλιέργια. Δεν υπάρχει παθητική ακρόαση εδώ. Δεν μπορείς να τη βάλεις “στο background” ενώ απαντάς mails ή κάνεις scroll στο κινητό. Σε κοιτάζει κατάματα. Και κάπως αυτό τρομάζει. Με το τελευταίο (έκτο προσωπικό) της άλμπουμ, και πρώτο με πλήρεις band ενορχηστρώσεις μετά το σχεδόν μυθικό “Dead Magic”, η Anna von Hausswolff εγκατέλειψε προσωρινά τα υπόγεια τούνελ των drones για να κινηθεί προς κάτι πιο αλλόκοτα pop, χωρίς φυσικά να χάνει ούτε στιγμή τη σκοτεινή της αύρα. Στο περσινό της άλμπουμ χάθηκε μέσα σε ένα gothic art-pop σύμπαν όπου η μακάβρια jazz, οι σεισμικές δονήσεις του organ και τα θραύσματα drone λειτουργούν σαν φαντάσματα που εμφανίζονται μέσα από την ομίχλη των τραγουδιών. Οι συμμετοχές του Iggy Pop και της Ethel Cain προσθέτουν ακόμη περισσότερη κινηματογραφική ένταση στο άλμπουμ, όμως τίποτα δεν επισκιάζει την ίδια τη von Hausswolff.
Η φωνή της παραμένει το πραγματικό κέντρο βάρους: σωματική, θεατρική, σχεδόν απόκοσμη, σαν κάτι ανάμεσα σε λειτουργία, εφιάλτη και ερωτική εξομολόγηση μέσα σε άδειο καθεδρικό ναό. Και το εκκλησιαστικό organ της συνεχίζει να λειτουργεί σαν μηχανή χρονικών ρηγμάτων, μεταφέροντας το παρόν μέσα από παλιές σκιές, industrial θόρυβο και μεταφυσικές αναταράξεις. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως, παρά τη μεγαλοπρέπεια και την ηχητική πυκνότητα, το άλμπουμ δεν καταρρέει ποτέ κάτω από το ίδιο του το βάρος. Αντίθετα, αναπνέει. Σαν ένας ζωντανός οργανισμός που κινείται αργά μέσα στο σκοτάδι, ψάχνοντας ακόμη τρόπους να συγκινήσει χωρίς να γίνει ποτέ “εύκολος”.
Ίσως γι’ αυτό οι συναυλίες της έχουν αποκτήσει σχεδόν μυθολογική διάσταση. Δεν είναι “live εμπειρίες” με την ινσταγκραμική έννοια της λέξης. Είναι τελετουργίες. Ένα είδος συλλογικής αποσυμπίεσης όπου ο ήχος λειτουργεί σαν κύμα που διαλύει σιγά σιγά κάθε άμυνα. Κάπου ανάμεσα στη σκοτεινή ambient, το doom, τη νεοκλασική παράδοση και μια σχεδόν θρησκευτική ένταση, η Anna μοιάζει να υπενθυμίζει κάτι που η σύγχρονη μουσική βιομηχανία έχει σχεδόν ξεχάσει: ότι η τέχνη δεν χρειάζεται πάντα να “σερβίρεται εύκολα”. Μερικές φορές πρέπει να σε τραυματίζει λίγο για να μείνει μέσα σου.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό της βάρος. Όχι η “σκοτεινιά” της. Αλλά το γεγονός ότι μέσα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο γρήγορος, πιο ασφαλής και πιο αποστειρωμένος, η μουσική της συνεχίζει να μοιάζει με κάτι επικίνδυνα ανθρώπινο.
☞︎ Tο Release Athens 2025 υποδέχεται την Anna von Hausswolff, την Tετάρτη 24 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού.
Η διάθεση των εισιτηρίων συνεχίζεται προς 62€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία.
Επίσης, διατίθεται περιορισμένος αριθμός VIP εισιτηρίων, με πρώτη τιμή τα 180€.
Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:
• Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους
• Open-bar
• Ξεχωριστή πύλη εισόδου
• Ιδιωτικό parking
• Ξεχωριστές τουαλέτες
• Αναμνηστικό δώρο
Διάθεση εισιτηρίων:
Τηλεφωνικά στο 211770000
Online / releaseathens.gr + more.com
Φυσικά σημεία: https://www.more.com/el/physical-spots/
Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr
Διάθεση εισιτηρίων ΑμεΑ:
Το Φεστιβάλ φροντίζει για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία, προσφέροντας ειδικό χώρο με ανεμπόδιστη θέα προς τη σκηνή. Ο ειδικός χώρος είναι προσβάσιμος με αμαξίδιο, διαθέτει καθίσματα, ξεχωριστές τουαλέτες & δωρεάν parking.
Για την αγορά εισιτηρίων ΑμεΑ, παρακαλούμε να προωθήσετε το αίτημά σας ηλεκτρονικά στο [email protected], επισυνάπτοντας την κάρτα αναπηρίας σας. Για την είσοδό σας στους χώρους ΑμεΑ, η κάρτα αυτή θα χρειαστεί να επιδειχθεί κατά την άφιξή σας στο Φεστιβάλ.
Follow Release Athens:
Official Website
Facebook
Instagram
TikTok
YouTube
Spotify
➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Inst
