Η κουλτούρα δεν στέκεται απέναντι στην παγκοσμιοποίηση με νοσταλγία, αλλά με παρουσία.
Η κουλτούρα δεν στέκεται απέναντι στην παγκοσμιοποίηση με νοσταλγία, αλλά με παρουσία.
Η κουλτούρα δεν στέκεται απέναντι στην παγκοσμιοποίηση με νοσταλγία, αλλά με παρουσία.
Ο Θανάσης Μήνας ακολουθεί τον τυχοδιώκτη ναυτικό στη νέα του περιπέτεια, στο τεταμένο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον του Νότιου Ειρηνικού.
Φαίνεται ότι όλοι ξαναγυρίζουν στα ενσύρματα ακουστικά και το καλώδιο κάνει μια σιωπηλή επανεμφάνιση σε κάθε ηλικία και κοινωνικό status.
Οι βιαστικές αποφάσεις είναι το fast food της ζωής: χορταίνουν άμεσα, φαίνονται πρακτικές, αλλά το στομάχι (και το μέλλον) θα διαμαρτυρηθεί.
Κάποτε υπήρξαν δύο άντρες. Ο ένας ήταν δυνατός, ο άλλος όχι. Ο ένας ήταν νέος, ο άλλος είχε αρχίσει να γερνάει. Ο ένας είχε διαιωνίσει το είδος, ο άλλος όχι.
Χωρίς μεσολαβητές και χωρίς ρόλους, ο δημοσιογράφος Μιχάλης Προβατάς ανοίγει έναν χώρο διαλόγου για το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, όπου η εμπειρία προηγείται της εικόνας.
Γιατί να περιορίζουμε την αναζήτηση της μαγείας σε μία μόνο μέρα τον χρόνο;
Σε μια χρονιά όπου ο κινηματογράφος λειτούργησε ξανά ως καθρέφτης μιας κοινωνίας σε διαρκή κρίση, οι ταινίες του 2025 δεν πρόσφεραν εύκολες φυγές αλλά έντονες εμπειρίες, πολιτικά ερωτήματα και υπαρξιακά διλήμματα.
Το 2025 ήταν η χρονιά που η κλιματική κρίση έπαψε να αντιμετωπίζεται ως κοινό παγκόσμιο στοίχημα και αποκαλύφθηκε ως πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων, οικονομικών υπολογισμών και πολιτικής άρνησης.
Κάθε φορά που η επικαιρότητα βαραίνει, το μέλλον θολώνει και οι ειδήσεις μοιάζουν να γράφονται όλες με την ίδια αγχωμένη γραμματοσειρά, κάποιος θα το ρωτήσει: «Μήπως ζούμε ξανά τη δεκαετία του ’30;».