Κάποιοι άνθρωποι κουβαλούν την Αθήνα πάνω τους, όχι σαν ταυτότητα αλλά σαν εκείνη τη σιωπηλή λάμψη της πόλης όταν αδειάζει τη νύχτα. Κάπως έτσι εμφανίζεται και η Αλίκη Ανδρειωμένου. Ανάμεσα σε κινηματογραφικά sets, πρόβες, λουλούδια που φωτογραφίζονται σαν μικρές πράξεις αντίστασης και διαδρομές στο κέντρο της πόλης, κινείται με εκείνη τη σπάνια ενέργεια ανθρώπων που δεν διαχωρίζουν τη ζωή από την τέχνη. Ή μάλλον, που έχουν αποδεχτεί ότι οι δύο έννοιες αργά ή γρήγορα θα μπλεχτούν επικίνδυνα μεταξύ τους.
Αυτή την περίοδο, η παρουσία της στη νέα ταινία “Beachcomber” μοιάζει σχεδόν φυσική συνέχεια αυτής της διαδρομής. Yποδύεται την Τασία στην ταινία του Αριστοτέλη Μαραγκού, που αυτήν την περίοδο προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες σε διάφορες πόλεις. Mια ταινία που κουβαλά αλμύρα, εσωτερική περιπλάνηση και εκείνη τη μελαγχολία των ανθρώπων που ψάχνουν κάτι χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι. Σαν φιγούρα βγαλμένη από κάποιο μεταμεσονύκτιο όνειρο του ευρωπαϊκού σινεμά, η Ανδρειωμένου μοιάζει να ανήκει σε αυτό το σύμπαν όπου η τρυφερότητα συνυπάρχει με την αστική φθορά και οι ήρωες περπατούν σαν να ακούν μουσική που οι υπόλοιποι δεν μπορούν να ακούσουν.
Η πορεία της δεν χτίστηκε σαν “καριέρα” με τη συμβατική έννοια. Περισσότερο θυμίζει χάρτη από νυχτερινές διαδρομές, μικρές εκρήξεις, εικόνες και ρόλους που αφήνουν πίσω τους ίχνη. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, συνεχίζει να διαβάζει μανιωδώς, να ετοιμάζει την πρώτη της ατομική έκθεση και να ονειρεύεται την πρώτη της θεατρική σκηνοθεσία, σαν κάποιος που ξέρει ότι η δημιουργία δεν είναι προορισμός αλλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στον θόρυβο της πόλης.
Το Olafaq συνάντησε την Αλίκη ένα μεσημέρι δίπλα στο Πολυτεχνείο και η καθιερωμένη ανάκριση των Common People εξελίχθηκε κάπως έτσι.
– Όταν ήσουν παιδί τι έλεγες ότι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Ηθοποιός. Ήμουν μεγάλο ψώνιο, στα 8 στο παιδικό μου πάρτι έστησα μια ολόκληρη παράσταση και τους υποχρέωσα να τη δουν.
– Ποιος είναι ο ιδανικός ήχος για ένα ξυπνητήρι;
Η θάλασσα.
– Τι μουσική θα έπρεπε να παίζουν τα μεγάφωνα του μετρό;
Κλασική. Τρίτο πρόγραμμα.
– Ποιο κομμάτι της Αθήνας σε εμπνέει πιο πολύ;
Όπου έχει έναν μεζέ και ήλιο.
– Αν είχες τη δύναμη τι θα άλλαζες στην Αθήνα;
Θα έβαζα πολλά παραπάνω δέντρα και γενικά θα άφηνα τη φύση στην ησυχία της. Την προσβασιμότητα. Επίσης στο κέντρο σίγουρα θα όριζα και πολύ χαμηλότερο σε ύψος συντελεστή δόμησης.
– Τι θεωρείς μοντέρνο στην πόλη που ζεις;
Το γεγονός πως ό,τι ώρα και να είναι μπορείς να βρεις ένα μέρος ανοιχτό για να φας και να διασκεδάσεις.
– Συμπλήρωσε τη φράση «Αθήνα σε αγαπάω αλλά…»
Με πληγώνεις καμιά φορά.
– Ποιο είναι το ιδανικό σημείο της πόλης για να διαβάσεις ένα βιβλίο;
Στο κέντρο, στην Αρεοπαγίτου.
– Είναι η Αθήνα μια πόλη που ξέρει να τα σπάει τη νύχτα;
Αμέ!
– Tι σημαίνει για εσένα η φράση «Η πόλη ανάποδα»;
Να έχεις ανακαλύψει το νέο σου στέκι ή να έχεις βρεί ένα τέλειο σποτ για πικ νικ και να είσαι ξάπλα.
– Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που κάνεις πριν κοιμηθείς;
Κλείνω τα φώτα και λέω καληνύχτα στην Τρούφα.
– Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που διάβασες στο Olafaq πρόσφατα;
Ένα άρθρο για τον Adam Driver.
– Με τι ασχολείσαι αυτόν τον καιρό; Τι ετοιμάζεις και ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;
Προετοιμάζομαι για μία ταινία και διαβάζω πολύ. Αυτό το διάστημα έχει ξεκινάει μια πολύ αγαπημένη μου δουλειά, το “Beachcomber” στις αίθουσες των κινηματογράφων. Την Παρασκευή 8/5 ξεκινά το θερινό της ταξίδι στο Εκραν στις 20:40.
