Οι κανόνες του dating αλλάζουν … Αλλάζουν όπως αλλάζει η εργασία, η τεχνολογία, ο χρόνος μας. Δεν υπάρχει μια μεγάλη ρήξη, αλλά με μια αργή μετάβαση που τη νιώθεις πρώτα στο σώμα: στην κούραση, στην αναβολή, στην αμηχανία. Ο έρωτας έπαψε να είναι προτεραιότητα σε έναν κόσμο που ζητά διαρκώς παραγωγικότητα, διαθεσιμότητα και αυτοβελτίωση. 

Αρκετοί πίστεψαν ότι τα dating apps θα έλυναν το πρόβλημα. Περισσότερες επιλογές, μεγαλύτερη ελευθερία, λιγότερη μοναξιά. Στην αρχή λειτούργησαν, έπειτα έγιναν συνήθεια. Σήμερα μοιάζουν κορεσμένα. Το swipe δεν γεννά προσμονή, γεννά εξάντληση, επειδή η διαδικασία θυμίζει δουλειά χωρίς αμοιβή. Προφίλ, φίλτρα, μικρά pitches, αμήχανα ανοίγματα, σιωπές. Ο έρωτας μετατράπηκε σε task και οι περισσότεροι δεν αντέχουν άλλο ένα. 

Την ίδια στιγμή η εργασία καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο. Ο φόβος της αντικατάστασης, η ανασφάλεια, η ανάγκη να είσαι “μπροστά” σε έναν αγώνα που δεν τελειώνει, ωθούν πολλούς να παγώσουν τη συναισθηματική τους ζωή κι αυτό γίνεται ως μίας μορφής άμυνα. Όταν νιώθεις ότι το έδαφος δεν είναι σταθερό, δεν ρισκάρεις εύκολα την έκθεσή σου. Το dating απαιτεί χρόνο, ενέργεια, παρουσία. Αυτά είναι ακριβώς τα τρία που λείπουν. 

Μέσα σε αυτό το κενό, το LinkedIn μετατρέπεται σιωπηλά σε χώρο ερωτικής ανίχνευσης. Αιτήματα σύνδεσης που μοιάζουν επαγγελματικά, αλλά κρύβουν περιέργεια. Προφίλ που διαβάζονται και οδηγούν σε έναν ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Η πλατφόρμα της καριέρας γίνεται ο ασφαλής ενδιάμεσος χώρος του φλερτ. Δεν “ενοχλείς”, απλώς δικτυώνεσαι. Το προσωπικό κρύβεται πίσω από το επαγγελματικό, γιατί εκεί νιώθουμε λιγότερο ευάλωτοι. 

Τα dating apps απαντούν με τεχνητή νοημοσύνη. Λιγότερα matches, περισσότερη “ποιότητα”. Αλγόριθμοι που υπόσχονται να σε καταλάβουν καλύτερα από εσένα. AI wingmen που φιλτράρουν, προβλέπουν, προτείνουν. Ο έρωτας όμως δεν είναι πρόβλημα βελτιστοποίησης, δεν αποτυγχάνει επειδή δεν βρήκαμε τον σωστό συνδυασμό δεδομένων, αλλά επειδή οι άνθρωποι δεν είναι σταθερές μεταβλητές. Ο δρόμος σε αυτή την περίπτωση είναι λάθος και αναμενόμενα οδηγεί σε ματαίωση. 

Η επιστροφή στο φυσικό περιβάλλον με όρους ρομαντικής νοσταλγίας κι ανάγκης κάλυψης των ενστίκτων μοιάζει να αποτελεί μονόδρομο. Εκδηλώσεις, κοινότητες, λειτουργίες τύπου “Crush” που βασίζονται σε πραγματική συνάντηση. Να επιστρέψουμε ξανά στο βλέμμα, μακριά από την “ασφάλεια” της οθόνης, να υπάρξει ξανά πιθανή συνθήκη σύμπτωσης και διαχείρισής της στη συνέχεια. Αυτές οι μορφές δεν υπόσχονται επιτυχία, υπόσχονται μόνο ότι κάτι συνέβη στ’ αλήθεια. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να ξαναδοκιμάσει κανείς. 

Οι κανόνες του dating αλλάζουν επειδή αλλάζει η σχέση μας με τον χρόνο και την προσοχή. Δεν έχουμε λιγότερη ανάγκη για σύνδεση, έχουμε λιγότερη αντοχή στη διαδικασία. Θέλουμε λιγότερες επιλογές, όχι περισσότερες. Δε μας συναρπάζουν πια τα πιο έξυπνα φίλτρα, ζητάμε την αυθεντικότητα με ατέλειες, γιατί αυτό είναι ο άνθρωπος από τη φύση του. Ο έρωτας δεν χρειάζεται να είναι αποδοτικός για να είναι αληθινός. 

Ίσως το πιο ειλικρινές συμπέρασμα είναι ότι δεν ξέρουμε πια πως να γνωριστούμε χωρίς πλαίσιο και μία “ασφάλεια” που καλλιεργήθηκε με έναν εντελώς λάθος τρόπο. Οι παλιές δομές διαλύθηκαν, οι νέες δεν έχουν σταθεροποιηθεί κι έτσι βρισκόμαστε σαστισμένοι ανάμεσα: ούτε πλήρως offline, ούτε πραγματικά online. Δοκιμάζουμε, κουραζόμαστε, αποσυρόμαστε, επιστρέφουμε, επειδή ψάχνουμε έναν τρόπο που να μην μας εξαντλεί. 

Οι κανόνες του dating αλλάζουν, αλλά ο πυρήνας παραμένει ίδιος. Οι άνθρωποι θέλουν να νιώθουν ότι τους βλέπουν, όχι ότι τους αξιολογούν όπως καθημερινά στην εργασία τους, ότι τους διαλέγουν, όχι ότι τους εντοπίζουν σε μία κοινωνία “παρακολούθησης”. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο πιθανό είναι να αφήσουμε τους αλγορίθμους να κάνουν πίσω και να πάρει ξανά χώρο κάτι απλό και δύσκολο μαζί: η ανθρώπινη παρουσία. 

*Με στοιχεία από το Business Insider

 

 

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram.