Παρουσιάζεται κάτι σχεδόν κινηματογραφικό στις φιλίες των ταξιδιών. Σαν σκηνές που γράφονται γρήγορα, με ένταση, χωρίς πολλές εξηγήσεις και τελειώνουν πριν προλάβεις να καταλάβεις τι ακριβώς συνέβη. Κάθεσαι δίπλα σε έναν άγνωστο σε ένα πρωινό ξενοδοχείου, πιάνετε κουβέντα και λίγες ώρες μετά περπατάτε μαζί σε μια πόλη που δεν ανήκει σε κανέναν από τους δύο. Μέσα σε αυτή τη μικρή χρονική ρωγμή, συμβαίνει κάτι παράξενο: ανοίγεσαι, νιώθεις οικεία.
Λες πράγματα που δε θα έλεγες εύκολα ούτε στους πιο κοντινούς σου ανθρώπους. Μοιράζεσαι σκέψεις που δεν έχουν βρει ακόμη χώρο στην καθημερινότητά σου και το πιο περίεργο; Νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν. Τα ταξίδια έχουν αυτή τη δύναμη. Σε βγάζουν από το πλαίσιο σου, σε αποσυνδέουν από τις ταυτότητες που σε ορίζουν (δουλειά, οικογένεια, υποχρεώσεις). Σε μετακινούν σε έναν “μεταιχμιακό” χώρο, όπου δεν είσαι τίποτα από όλα όσα έχει συνηθίσει. Είσαι απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθεί να καταλάβει που βρίσκεται κι όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται εκεί, στην ίδια βάση η σύνδεση γίνεται διαφορετική.
Η οικειότητα είναι αποτέλεσμα συνθηκών. Μοιράζεστε την ίδια αβεβαιότητα, την ίδια περιέργεια, την ίδια ανάγκη να προσανατολιστείτε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αυτό δημιουργεί μια μορφή “περιστασιακής οικειότητας”. Δε βασίζεται στο παρελθόν, δεν έχει βάθος χρόνου, αλλά έχει ένταση. Είναι πιο εύκολο να είσαι ειλικρινής με κάποιον που δεν θα ξαναδείς. Δεν υπάρχει ρίσκο να σε κρίνει μακροπρόθεσμα. Δεν υπάρχει αύριο κι αυτό αντί να περιορίζει τη σχέση, την απελευθερώνει.
Επιστρέφεις σπίτι, και μαζί με εσένα επιστρέφει και ο παλιός σου εαυτός. Το πρόγραμμα, οι υποχρεώσεις, οι ρόλοι και ξαφνικά αυτή η σχέση που έμοιαζε τόσο φυσική, τόσο αυτονόητη, αρχίζει να μοιάζει… δύσκολη. Τι ακριβώς ήταν αυτό που σας ένωνε;
Υπάρχει μια τάση να μετράμε τις σχέσεις με βάση τη διάρκειά τους. Ό,τι κρατάει, έχει αξία, ό,τι τελειώνει ήταν επιφανειακό. Σκέψου πόσα ταξίδια θυμάσαι όχι για τα μέρη, αλλά για τους ανθρώπους. Για εκείνον που γνώρισες σε ένα τρένο και μιλήσατε για ώρες, για τη φίλη που έκανες σε ένα hostel και χαθήκατε μετά από τρεις μέρες. Για εκείνη τη συζήτηση σε ένα καφέ όπου κανείς από τους δύο δεν μιλούσε καλά τη γλώσσα, αλλά καταλάβατε τα πάντα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πια στη ζωή σου, αλλά είναι μέσα στις αναμνήσεις σου.
Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Φιλίες που γεννιούνται σε ένα ταξίδι και συνεχίζουν, που βρίσκουν τρόπο να μεταφερθούν στην καθημερινότητα. Με μηνύματα, επισκέψεις, επανασυνδέσεις, αλλά αυτές είναι λίγες κιι ίσως γι’ αυτό είναι και τόσο πολύτιμες. Οι περισσότερες φιλίες των ταξιδιών ανήκουν στη στιγμή.
Το πιο δύσκολο μάθημα είναι να το αποδεχτείς αυτό χωρίς να το υποτιμήσεις, να μην προσπαθείς να τις μετατρέψεις σε κάτι που δεν είναι, να μην τις πιέζεις να κρατήσουν, να τις αφήνεις να υπάρχουν όπως ακριβώς δημιουργήθηκαν: έντονες, ειλικρινείς, αλλά περαστικές, γιατί δεν είναι όλες οι σχέσεις φτιαγμένες για να σε συνοδεύουν σε όλη σου τη ζωή. Κάποιες είναι φτιαγμένες για να σε συναντήσουν ακριβώς τη στιγμή που τις χρειάζεσαι και μετά να φύγουν ως μέρος του ταξιδιού.
*Mε στοιχεία από το Psychology Today
