Η νίκη του Πολ Τόμας Άντερσον στα φετινά βραβεία του Σωματείου Σκηνοθετών είναι μια σαφής ένδειξη για το προς τα που φυσά ο αέρας ενόψει Όσκαρ.
Hamnet (2025)
Παρά τις διακηρύξεις περί προόδου και ισότητας, η οσκαρική πραγματικότητα συνεχίζει να αναπαράγει ένα στενό κανόνα αναγνώρισης, όπου η γυναικεία σκηνοθετική παρουσία εμφανίζεται ως εξαίρεση.
Sirat (2025)
Σε μια πόλη που πενθεί και σε μια στιγμή που η πραγματικότητα βαραίνει περισσότερο από το σινεμά, το “Sirat” του Ολιβιέ Λασέ έρχεται ως παρηγοριά και κατάβαση στο απόκοσμο.
Marty Supreme (2025)
Ο Τιμοτέ Σαλαμέ με την ερμηνεία του στο Marty Supreme μοιάζει να ήρθε η στιγμή που αγγίζει το Όσκαρ.
No Other Choice (2025)
Κάποιες ταινίες ίσως δε διάβασαν σωστά τον χάρτη των βραβείων κι όμως συχνά αυτές είναι οι ταινίες που αντέχουν στον χρόνο και επιστρέφουν επίμονα στη μνήμη.
One Battle After Another (2025)
Σε μια χρονιά όπου ο κινηματογράφος λειτούργησε ξανά ως καθρέφτης μιας κοινωνίας σε διαρκή κρίση, οι ταινίες του 2025 δεν πρόσφεραν εύκολες φυγές αλλά έντονες εμπειρίες, πολιτικά ερωτήματα και υπαρξιακά διλήμματα.
House of Dynamite (2025)
Με το “House of Dynamite”, η Κάθριν Μπίγκελοου επιστρέφει με ένα αγωνιώδες σινεμά, βυθίζοντάς μας σε μια Αμερική που παρακολουθεί αμήχανη την αντίστροφη μέτρησή της.
Μετά την Ολίβια Κόλμαν και την Έμα Στόουν, ο Γιώργος Λάνθιμος βρίσκει στο πρόσωπο του Τζέσι Πλέμονς τον ιδανικό “φορέα” του σύγχρονου ανθρώπου: εύθραυστο, εγκλωβισμένο, βαθιά αληθινό.
Bugonia (2025)
Bugonia: μια σκοτεινή, αλληγορική σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ψευδαίσθηση, την εξουσία και την τρέλα του ελέγχου. Με πρωταγωνιστές τον συγκλονιστικό Τζέσι Πλέμονς και τη μούσα του Έμμα Στόουν, ο Έλληνας σκηνοθέτης παραδίδει την πιο ώριμη, πολιτική και υπαρξιακή του ταινία.
Sanatorium (2025)
Η ιρλανδική ταινία “Sanatorium” θα ανοίξει στις 6 Νοεμβρίου το Women and the World International Film Festival στο Λονδίνο, σε μια βραδιά με έντονο συμβολισμό και οικοδέσποινα τη Σοφί Ουίνδσορ, Δούκισσα του Έδιμβουργου.
