Φωτ.: © Molly Smith
Μέσα σε μια ambient σκηνή που πλημμυρίζει από αλγόριθμους, ο Benoît Pioulard συνεχίζει να γράφει για να σωθεί. Όχι για να ακουστεί, αλλά για να αντέξει.
Φωτ.: © Γιάννης Παπαϊωάννου / OLAFAQ
Σαν να βγήκε από όνειρο θαμμένο σε παλιό χωμάτινο δρόμο, η Μαρία Προϊστάκη περπατά στη σκηνή κουβαλώντας σιωπές, αίμα και το βάρος όσων δεν ειπώθηκαν ποτέ, στο έργο “Στην Παλιά Εθνική” του Γιώργου Χριστοδούλου.
Φωτ.: Γιάννης Παπαϊωάννου / OLAFAQ
Στο ονειρικό και αναρχικό σύμπαν του “Holy Bitch!” της Έλλης Παπακωνσταντίνου, η Ελεάνα Γεωργούλη μεταμορφώνει τον τραυματισμό της σε τέχνη και το σώμα της σε μνήμη και φωνή.
Φωτ.: © Γιάννης Παπαϊωάννου / OLAFAQ
Σε έναν κόσμο που αλλάζει κανάλια πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνουμε να νιώσουμε, η Θέκλα Γαΐτη βουτά στο σκηνικό χάος και του δίνει μορφή, ρυθμό και φωνή.
Φωτ.: © Γιάννης Παπαϊωάννου / OLAFAQ
Το OLAFAQ συναντά την Εύα Φρακτοπούλου, μια από τις πιο αιχμηρές νεανικές φωνές του σύγχρονου θεάτρου — εκεί όπου η υπαρξιακή ένταση διαπλέκεται με πολιτική διαύγεια και σκηνική ευφυΐα.
Έφυγε από τη ζωή ο Μάριο Βάργκας Λιόσα — κι άφησε πίσω του μια τρύπα στον ουρανό. Ο Θανάσης Λάλας τον συνάντησε μια φορά, κι ήταν σαν να μίλησε με την ίδια τη λογοτεχνία.
Φωτ.: © Γιάννης Παπαϊωάννου / Olafaq
Με σταθερό βλέμμα και ευλύγιστη φωνή, ο Σταύρος Σιόλας χαράζει εδώ και είκοσι χρόνια μια διαδρομή που ενώνει το λαϊκό με το λυρικό, το τότε με το τώρα.
Φωτ.: © Hugo Comte
Με μια ωμότητα που κόβει σαν ξυράφι και μια ευαλωτότητα που γλυκά σε διαλύει, οι The Murder Capital καταφθάνουν στην Αθήνα τον Μάιο για μια εμφάνιση στο Gagarin 205 που υπόσχεται πλήρη κάθαρση και εξιλέωση μέσω του ήχου.
Φωτ.: © Γιάννης Παπαϊωάννου / OLAFAQ
Η Νικολίτσα Ντρίζη είναι από εκείνες τις ηθοποιούς που δεν ανεβαίνουν απλώς στη σκηνή — τη διαπερνούν, μεταφέροντας μαζί τους φως, εύθραυστο σκοτάδι και αφοπλιστική αλήθεια.
Φωτ.: © Σπύρος Καραβάς / OLAFAQ
Σε έναν κόσμο που παραπαίει ανάμεσα στην απάθεια και την υπερδιέγερση, ο Frédéric D. Oberland προτείνει μια άλλη διαδρομή: τη δημιουργία ως πράξη αντίστασης και την έκσταση ως χειρονομία σύνδεσης με το κοινό και τον ίδιο μας τον εαυτό.
