Το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό της ντεμπούτο, “Life in a Beat” κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βάζει πλώρη για βραβείο.
Με την ερμηνεία του στο “Bugonia” του Γιώργου Λάνθιμου, ο Τζέσι Πλέμονς κάνει το μεγάλο άλμα. Ο Αμερικανός ηθοποιός με την υποβλητική του παρουσία και τη δύναμη της σιωπής, βρίσκει στον λανθιμικό κόσμο το ιδανικό σύμπαν καθιέρωσης.
Silent Friend (2025)
Από τη συγκίνηση της βράβευσης του Νίνου Μικελίδη μέχρι τις μαγικές εικόνες του “Ζωή σαν Σινεμά”, τους σκοτεινούς “Επιλόγους” και τη “Σιωπηλή Φίλη” της Ίλντιγκο Ενιέντι το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συνεχίζει να αποδεικνύει ότι το σινεμά παραμένει ζωντανό και βαθιά ανθρώπινο.
Father, Mother, Sister, Brother (2025)
Ο Χρυσός Λέοντας του Τζάρμους, το φιλοσοφικό δοκίμιο του Πάλμασον κι η μικρογραφία της Αργεντινής.
Renoir (2025)
Από το σκοτάδι των σταλινικών εκκαθαρίσεων έως τη φωτεινή μαγεία της ενηλικίωσης, το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης φιλοξενεί πέντε ταινίες που ξεχωρίζουν για την τόλμη, την ευαισθησία και την κινηματογραφική τους δύναμη.
The Mastermind (2025)
Μερικές μέρες μετά την αληθινή ληστεία του Λούβρου, η Kelly Reichardt επιστρέφει με μια ταινία που μετατρέπει τη ληστεία έργων τέχνης σε στοχασμό για την ίδια την έννοια της δημιουργίας, με τον Josh O’Connor στο ρόλο ενός άτυχου κλέφτη.
Μy Twentieth Century (1989)
Η Ίλντικο Ενιέντι έρχεται στη Θεσσαλονίκη και το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και συνεχίζει να θεωρείται μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά. Μία δημιουργός που υπενθυμίζει ότι η δύναμη του κινηματογράφου βρίσκεται συχνά στη σιωπή.
Νόβακ (2025)
Η καρδιά του ελληνικού σινεμά χτυπά δυνατά στη Θεσσαλονίκη: 32 μεγάλου μήκους και 30 μικρού μήκους ταινίες από πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς έως καταξιωμένους σκηνοθέτες συγκροτούν το πιο πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα των τελευταίων ετών στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Father Mother Sister Brother (2025)
Στη Θεσσαλονίκη Ίντια Μουρ και Φρέντρικ Ελμς.
The Phoenician Scheme (2025)
Κάτω από τα παστέλ χρώματα, τα συμμετρικά κάδρα και τους εκκεντρικούς ήρωες, ο Wes Anderson σκηνοθετεί την ανθρώπινη αδυναμία να συμβιβαστεί με την απώλεια. Εκεί, ανάμεσα στη φόρμα και την πληγή, βρίσκεται όλη η γοητεία (και η παγίδα) του κινηματογράφου του.
