Sinners (2025)
Με τα “One Battle After Another” και “Sinners” να διεκδικούν το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, η Warner Bros παίζει σε διπλό ταμπλό, όπου η ουδετερότητα είναι στρατηγική και η νίκη μπορεί να κοστίσει.
Hamnet (2025)
Όταν το σινεμά σε καθοδηγεί επίμονα πότε να κλάψεις, η συγκίνηση παύει να είναι εμπειρία και γίνεται μηχανισμός και το Hamnet της Chloé Zhao μοιάζει να γνωρίζει υπερβολικά καλά πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός.
Arco (2025)
Το “Arco” του Ουγκό Μπιενβενί αφηγείται το 2075 χωρίς καταστροφολογία, προτείνοντας μια ώριμη, ήσυχη ελπίδα απέναντι στην κλιματική κρίση και την τεχνολογική αποξένωση.
Η νίκη του Πολ Τόμας Άντερσον στα φετινά βραβεία του Σωματείου Σκηνοθετών είναι μια σαφής ένδειξη για το προς τα που φυσά ο αέρας ενόψει Όσκαρ.
Hamnet (2025)
Παρά τις διακηρύξεις περί προόδου και ισότητας, η οσκαρική πραγματικότητα συνεχίζει να αναπαράγει ένα στενό κανόνα αναγνώρισης, όπου η γυναικεία σκηνοθετική παρουσία εμφανίζεται ως εξαίρεση.
Sirat (2025)
Σε μια πόλη που πενθεί και σε μια στιγμή που η πραγματικότητα βαραίνει περισσότερο από το σινεμά, το “Sirat” του Ολιβιέ Λασέ έρχεται ως παρηγοριά και κατάβαση στο απόκοσμο.
Marty Supreme (2025)
Ο Τιμοτέ Σαλαμέ με την ερμηνεία του στο Marty Supreme μοιάζει να ήρθε η στιγμή που αγγίζει το Όσκαρ.
No Other Choice (2025)
Κάποιες ταινίες ίσως δε διάβασαν σωστά τον χάρτη των βραβείων κι όμως συχνά αυτές είναι οι ταινίες που αντέχουν στον χρόνο και επιστρέφουν επίμονα στη μνήμη.
One Battle After Another (2025)
Σε μια χρονιά όπου ο κινηματογράφος λειτούργησε ξανά ως καθρέφτης μιας κοινωνίας σε διαρκή κρίση, οι ταινίες του 2025 δεν πρόσφεραν εύκολες φυγές αλλά έντονες εμπειρίες, πολιτικά ερωτήματα και υπαρξιακά διλήμματα.
House of Dynamite (2025)
Με το “House of Dynamite”, η Κάθριν Μπίγκελοου επιστρέφει με ένα αγωνιώδες σινεμά, βυθίζοντάς μας σε μια Αμερική που παρακολουθεί αμήχανη την αντίστροφη μέτρησή της.
