Η σημερινή είδηση για τα ισραηλινά πλήγματα στη Λωρίδα της Γάζας δεν είναι απλώς μια καταγραφή γεγονότων. Εννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους τρία παιδιά, και άλλοι τριάντα ένας τραυματίστηκαν. Ο ισραηλινός στρατός ισχυρίζεται ότι προχώρησε σε «στοχευμένα πλήγματα» αφού «τρομοκράτες άνοιξαν πυρ», προκαλώντας τον σοβαρό τραυματισμό ενός αξιωματικού. Ανεξαρτήτως στρατιωτικών επιχειρημάτων, η πραγματικότητα είναι σαφής: οι πολίτες της Γάζας πληρώνουν το βαρύ τίμημα.
Η ρητορική περί «στοχευμένων πληγμάτων» και «τρομοκρατών» δεν μπορεί να κρύψει ότι ανάμεσα στους νεκρούς υπάρχουν παιδιά και άμαχοι. Οι όροι αυτοί χρησιμοποιούνται για να παρουσιάσουν την επίθεση ως αναγκαία, αλλά η ουσία παραμένει: οι πιο αδύναμοι πλήττονται πρώτοι. Οι οικογένειες ζουν καθημερινά υπό τον φόβο, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα, και η στρατιωτική λογική τους αντιμετωπίζει ως παράπλευρες απώλειες. Κάθε νεκρός, κάθε τραυματίας είναι υπενθύμιση ότι η βία δεν είναι ουδέτερη.
Η σύγκρουση στη Γάζα δείχνει ξεκάθαρα ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που παρουσιάζονται ως «αμυντικές» καταστρέφουν ζωές. Τα παιδιά που χάνονται, οι οικογένειες που θρηνούν, οι τραυματίες που μένουν με σημάδια για πάντα, δείχνουν ότι η στρατιωτική λογική δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ασφάλεια και την ειρήνη. Η καθημερινή ζωή στη Γάζα είναι επικίνδυνη και ασταθής, και η πολιτική ρητορική δεν μπορεί να αλλάξει αυτήν την πραγματικότητα.
Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αμήχανη, ενώ οι διπλωματικές προσπάθειες αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τον άμαχο πληθυσμό. Η ανθρώπινη ζωή δεν αντικαθίσταται με στρατιωτικούς όρους. Κάθε παιδί που σκοτώνεται, κάθε πολίτης που τραυματίζεται, κάθε οικογένεια που θρηνεί, δείχνει ότι η λογική της βίας είναι καταστροφική. Οι στρατιωτικές και πολιτικές αποφάσεις πρέπει να μετριούνται με βάση την προστασία των αθώων, όχι με ανακοινώσεις και δικαιολογίες.
Η είδηση αυτή απαιτεί άμεση κριτική. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν πραγματικές ζωές που χάνονται, όνειρα που καταστρέφονται, οικογένειες που μένουν στο πένθος. Ο στρατιωτικός λόγος και η πολιτική ρητορική μπορεί να προσπαθούν να καμουφλάρουν την τραγωδία, αλλά η ουσία δεν αλλάζει: η βία πλήττει πρώτα τους πιο αδύναμους. Η καθημερινότητα των πολιτών είναι γεμάτη φόβο και περιορισμούς, και καμία στρατιωτική «λογική» δεν μπορεί να το αλλάξει.
Απαιτείται αναγνώριση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και προστασία των αθώων. Οι πολιτικές και στρατιωτικές ενέργειες που αγνοούν αυτό το γεγονός καταδικάζουν την κοινωνία της Γάζας να ζει μέσα στον φόβο και την ανασφάλεια. Η πραγματική ευθύνη των ηγεσιών είναι να σταματήσουν την κυκλική βία και να αναγνωρίσουν ότι η προστασία των αθώων πρέπει να είναι προτεραιότητα.
Η Γάζα χρειάζεται ασφάλεια, ειρήνη και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, όχι στρατιωτικές επιχειρήσεις που παρουσιάζονται ως «απαντήσεις σε τρομοκρατικές ενέργειες». Κάθε παιδί που χάνεται, κάθε πολίτης που τραυματίζεται, κάθε οικογένεια που θρηνεί πρέπει να είναι οδηγός για κάθε στρατηγική και απόφαση. Η τραγωδία αυτή υπενθυμίζει ότι όσο η βία παραμένει μέσο επίλυσης διαφορών, οι απώλειες θα συνεχίσουν να αυξάνονται.
Η σημερινή είδηση είναι αμείλικτη υπενθύμιση ότι οι αθώοι πληρώνουν πάντα το βαρύτερο τίμημα. Οι στρατιωτικές και πολιτικές δικαιολογίες δεν αρκούν όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Κάθε στοχευμένη ή στρατιωτικά «νομιμοποιημένη» ενέργεια δεν μπορεί να κρύψει την πραγματική απώλεια ζωών. Η κριτική πρέπει να αφορά όχι μόνο τον στρατό ή την κυβέρνηση, αλλά την ίδια τη λογική που επιτρέπει σε τέτοια γεγονότα να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.
Η Γάζα χρειάζεται άμεση προστασία και ειρήνη, όχι απλώς στρατιωτικά επιχειρήματα. Τα παιδιά, οι οικογένειες, οι πολίτες που χάνουν τη ζωή τους ή τραυματίζονται είναι η πιο σκληρή απόδειξη ότι η βία δεν λύνει προβλήματα αλλά δημιουργεί νέα, και ότι η ανθρωπιά πρέπει να μπαίνει πάνω από κάθε στρατιωτική ή πολιτική ρητορική.
Κάθε μέρα που περνά, η κατάσταση επιδεινώνεται. Οι ισραηλινές επιθέσεις δεν είναι αθώες ούτε «αναγκαίες», είναι μια επιλογή βίας που πλήττει πρώτα αυτούς που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Οι οικογένειες της Γάζας ξυπνούν με φόβο, τα παιδιά ζουν με τραύματα, και οι αναφορές για «στοχευμένα πλήγματα» δεν μπορούν να σβήσουν την τραγωδία. Ο στρατιωτικός λόγος προσπαθεί να αποπροσανατολίσει, αλλά η πραγματικότητα παραμένει: η βία σκοτώνει αθώους και καταστρέφει κοινωνίες.
Η Γάζα χρειάζεται αληθινή δράση, προστασία, ειρήνη και σεβασμό. Δεν μπορεί η διεθνής κοινότητα να παραμένει θεατής, ούτε οι στρατιωτικές ή πολιτικές ανακοινώσεις να γίνονται άλλοθι για απώλειες παιδιών και αμάχων. Η ανθρωπότητα μετριέται από την προστασία των πιο αδύναμων, όχι από τον αριθμό στρατιωτικών επιτυχιών ή στοχευμένων πληγμάτων.
➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram
Η σημερινή είδηση για τα ισραηλινά πλήγματα στη Λωρίδα της Γάζας δεν είναι απλώς μια καταγραφή γεγονότων. Εννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους τρία παιδιά, και άλλοι τριάντα ένας τραυματίστηκαν. Ο ισραηλινός στρατός ισχυρίζεται ότι προχώρησε σε «στοχευμένα πλήγματα» αφού «τρομοκράτες άνοιξαν πυρ», προκαλώντας τον σοβαρό τραυματισμό ενός αξιωματικού. Ανεξαρτήτως στρατιωτικών επιχειρημάτων, η πραγματικότητα είναι σαφής: οι πολίτες της Γάζας πληρώνουν το βαρύ τίμημα.
Η ρητορική περί «στοχευμένων πληγμάτων» και «τρομοκρατών» δεν μπορεί να κρύψει ότι ανάμεσα στους νεκρούς υπάρχουν παιδιά και άμαχοι. Οι όροι αυτοί χρησιμοποιούνται για να παρουσιάσουν την επίθεση ως αναγκαία, αλλά η ουσία παραμένει: οι πιο αδύναμοι πλήττονται πρώτοι. Οι οικογένειες ζουν καθημερινά υπό τον φόβο, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα, και η στρατιωτική λογική τους αντιμετωπίζει ως παράπλευρες απώλειες. Κάθε νεκρός, κάθε τραυματίας είναι υπενθύμιση ότι η βία δεν είναι ουδέτερη.
Η σύγκρουση στη Γάζα δείχνει ξεκάθαρα ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που παρουσιάζονται ως «αμυντικές» καταστρέφουν ζωές. Τα παιδιά που χάνονται, οι οικογένειες που θρηνούν, οι τραυματίες που μένουν με σημάδια για πάντα, δείχνουν ότι η στρατιωτική λογική δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ασφάλεια και την ειρήνη. Η καθημερινή ζωή στη Γάζα είναι επικίνδυνη και ασταθής, και η πολιτική ρητορική δεν μπορεί να αλλάξει αυτήν την πραγματικότητα.
Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αμήχανη, ενώ οι διπλωματικές προσπάθειες αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τον άμαχο πληθυσμό. Η ανθρώπινη ζωή δεν αντικαθίσταται με στρατιωτικούς όρους. Κάθε παιδί που σκοτώνεται, κάθε πολίτης που τραυματίζεται, κάθε οικογένεια που θρηνεί, δείχνει ότι η λογική της βίας είναι καταστροφική. Οι στρατιωτικές και πολιτικές αποφάσεις πρέπει να μετριούνται με βάση την προστασία των αθώων, όχι με ανακοινώσεις και δικαιολογίες.
Η είδηση αυτή απαιτεί άμεση κριτική. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν πραγματικές ζωές που χάνονται, όνειρα που καταστρέφονται, οικογένειες που μένουν στο πένθος. Ο στρατιωτικός λόγος και η πολιτική ρητορική μπορεί να προσπαθούν να καμουφλάρουν την τραγωδία, αλλά η ουσία δεν αλλάζει: η βία πλήττει πρώτα τους πιο αδύναμους. Η καθημερινότητα των πολιτών είναι γεμάτη φόβο και περιορισμούς, και καμία στρατιωτική «λογική» δεν μπορεί να το αλλάξει.
Απαιτείται αναγνώριση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και προστασία των αθώων. Οι πολιτικές και στρατιωτικές ενέργειες που αγνοούν αυτό το γεγονός καταδικάζουν την κοινωνία της Γάζας να ζει μέσα στον φόβο και την ανασφάλεια. Η πραγματική ευθύνη των ηγεσιών είναι να σταματήσουν την κυκλική βία και να αναγνωρίσουν ότι η προστασία των αθώων πρέπει να είναι προτεραιότητα.
Η Γάζα χρειάζεται ασφάλεια, ειρήνη και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, όχι στρατιωτικές επιχειρήσεις που παρουσιάζονται ως «απαντήσεις σε τρομοκρατικές ενέργειες». Κάθε παιδί που χάνεται, κάθε πολίτης που τραυματίζεται, κάθε οικογένεια που θρηνεί πρέπει να είναι οδηγός για κάθε στρατηγική και απόφαση. Η τραγωδία αυτή υπενθυμίζει ότι όσο η βία παραμένει μέσο επίλυσης διαφορών, οι απώλειες θα συνεχίσουν να αυξάνονται.
Η σημερινή είδηση είναι αμείλικτη υπενθύμιση ότι οι αθώοι πληρώνουν πάντα το βαρύτερο τίμημα. Οι στρατιωτικές και πολιτικές δικαιολογίες δεν αρκούν όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Κάθε στοχευμένη ή στρατιωτικά «νομιμοποιημένη» ενέργεια δεν μπορεί να κρύψει την πραγματική απώλεια ζωών. Η κριτική πρέπει να αφορά όχι μόνο τον στρατό ή την κυβέρνηση, αλλά την ίδια τη λογική που επιτρέπει σε τέτοια γεγονότα να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.
Η Γάζα χρειάζεται άμεση προστασία και ειρήνη, όχι απλώς στρατιωτικά επιχειρήματα. Τα παιδιά, οι οικογένειες, οι πολίτες που χάνουν τη ζωή τους ή τραυματίζονται είναι η πιο σκληρή απόδειξη ότι η βία δεν λύνει προβλήματα αλλά δημιουργεί νέα, και ότι η ανθρωπιά πρέπει να μπαίνει πάνω από κάθε στρατιωτική ή πολιτική ρητορική.
Κάθε μέρα που περνά, η κατάσταση επιδεινώνεται. Οι ισραηλινές επιθέσεις δεν είναι αθώες ούτε «αναγκαίες», είναι μια επιλογή βίας που πλήττει πρώτα αυτούς που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Οι οικογένειες της Γάζας ξυπνούν με φόβο, τα παιδιά ζουν με τραύματα, και οι αναφορές για «στοχευμένα πλήγματα» δεν μπορούν να σβήσουν την τραγωδία. Ο στρατιωτικός λόγος προσπαθεί να αποπροσανατολίσει, αλλά η πραγματικότητα παραμένει: η βία σκοτώνει αθώους και καταστρέφει κοινωνίες.
Η Γάζα χρειάζεται αληθινή δράση, προστασία, ειρήνη και σεβασμό. Δεν μπορεί η διεθνής κοινότητα να παραμένει θεατής, ούτε οι στρατιωτικές ή πολιτικές ανακοινώσεις να γίνονται άλλοθι για απώλειες παιδιών και αμάχων. Η ανθρωπότητα μετριέται από την προστασία των πιο αδύναμων, όχι από τον αριθμό στρατιωτικών επιτυχιών ή στοχευμένων πληγμάτων.
➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram
