Το Spotify δοκιμάζει τη νέα λειτουργία “Artist Profile Protection”, μια κίνηση που μοιάζει λιγότερο με καινοτομία και περισσότερο με καθυστερημένη άμυνα απέναντι σε ένα πρόβλημα που η ίδια βοήθησε να γιγαντωθεί. Στην πλατφόρμα όπου η μαζική, σχεδόν αυτόματη διανομή περιεχομένου βαφτίστηκε «δημοκρατία», τα προφίλ καλλιτεχνών έχουν μετατραπεί σε χώρο όπου λάθη, σύγχυση ονομάτων και AI-generated κομμάτια συνυπάρχουν χωρίς έλεγχο. Τώρα, το Spotify δίνει στους καλλιτέχνες τη δυνατότητα να εγκρίνουν ή να απορρίπτουν κυκλοφορίες πριν αυτές εμφανιστούν στο προφίλ τους, μεταφέροντας ουσιαστικά σε αυτούς την ευθύνη της επιμέλειας, δηλαδή σαν ένα είδος ψηφιακής αυτοάμυνας μέσα σε ένα οικοσύστημα που λειτουργεί με όρους υπερπαραγωγής.

Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν είναι: μόλις μία εβδομάδα πριν, η Sony Music ζήτησε την αφαίρεση πάνω από 135.000 AI κομματιών που μιμούνταν τους καλλιτέχνες της, επιβεβαιώνοντας ότι η «κρίση ταυτότητας» της μουσικής δεν είναι θεωρητική αλλά ήδη σε πλήρη εξέλιξη. Το Spotify αναγνωρίζει ότι metadata errors, κοινά ονόματα και κακόβουλες πρακτικές αλλοιώνουν καταλόγους, στατιστικά και recommendation systems, αλλά η λύση που προτείνει μοιάζει να αγγίζει το σύμπτωμα και όχι την αιτία.

Γιατί όσο η πλατφόρμα συνεχίζει να ευνοεί τον όγκο έναντι της επιμέλειας, το πρόβλημα θα επιστρέφει με άλλη μορφή. Η αλήθεια είναι πιο άβολη: στην εποχή της AI, το όνομα του καλλιτέχνη δεν προστατεύεται από κανένα σύστημα, απλώς επιβιώνει μέσα του, κι αυτό, αν προλάβει.

Αυτό η νέα λειτουργία της εταιρείας Spotify είναι ένα νέο φίλτρο. Και τα φίλτρα, όπως είναι γνωστό, δεν σταματούν το νερό,  απλώς το καθαρίζουν. Η ροή της μουσικής παραγωγής, αυτή η ανεξέλεγκτη, σχεδόν βιομηχανική έκρηξη νέων κομματιών και AI έκρηξη περιεχομένου χωρίς βάρος, θα συνεχίσει κανονικά. Ίσως μάλιστα να επιταχυνθεί, γιατί τίποτα εδώ δεν περιορίζει την παραγωγή. Μόνο την επιφάνεια.

Αυτό που αλλάζει είναι η ευθύνη. Και εδώ αρχίζει το πραγματικό δράμα. Ο καλλιτέχνης μετατρέπεται σε διαχειριστή της ίδιας του της ταυτότητας. Όχι απλώς δημιουργός, αλλά επιμελητής ενός καταλόγου που κινδυνεύει να μολυνθεί. Κάτι ανάμεσα σε μουσικό και moderator, δηλαδή σαν να ζητάς από έναν συγγραφέα να κάνει και τον διορθωτή στο ίδιο του το μυθιστόρημα. Ο Walter Benjamin μιλούσε για την απώλεια της «αύρας» στην εποχή της μηχανικής αναπαραγωγής, εδώ βλέπουμε κάτι πιο ωμό: την αποσύνθεση της υπογραφής.

Στην πράξη, ενδέχεται, να δούμε τρία πράγματα:

– Οι καλλιτέχνες με «καθαρό» brand θα προστατευτούν καλύτερα.
– Οι μικροί ή οι ανώνυμοι θα πνιγούν πιο εύκολα μέσα στο noise.
– Και οι AI παραγωγές δεν θα μειωθούν, απλώς θα γίνουν πιο ύπουλες, και πιο δύσκολα ανιχνεύσιμες.

Οπότε, από τη μία, λες επιτέλους, ένα στοιχειώδης έλεγχος. Από την άλλη, μοιάζει σαν να προσπαθείς να βάλεις τάξη σε μια πόλη που ήδη καίγεται, δίνοντας στους κατοίκους έναν πυροσβεστήρα και λέγοντας «καλή τύχη».

Η ροή της μουσικής δεν θα αλλάξει. Αυτό που αλλάζει είναι το ποιος θα επιβιώσει μέσα της.

 

 

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram