Ο Τιμοτέ Σαλαμέ από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο προσκήνιο, η βιομηχανία τον κοίταξε επένδυση που δικαιώσει την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπό του. Αυτό όσο κι αν ακούγεται κολακευτικό, δημιουργεί ένα παράξενο παράδοξο: κάθε νέα του ερμηνεία αξιολογείται όχι με το ερώτημα “είναι καλή;”, αλλά με το “είναι αρκετή για Όσκαρ;”. 

Η φετινή του ερμηνεία στο Marty Supreme του Τζος Σάφντι επαναφέρει το ερώτημα επίμονα, επειδή ο πρωταγωνιστής μοιάζει πιο ώριμος από ποτέ. Ο Σαλαμέ ενσαρκώνει τον Μάρτι Ράισμαν, μια σχεδόν μυθική φιγούρα του αμερικανικού ping-pong, έναν άνθρωπο που έζησε στα όρια: τζόγος, δρόμος, επιβίωση, εγωισμός. Στα χέρια ενός λιγότερο ευφυούς ηθοποιού, ο ρόλος θα γλιστρούσε εύκολα προς κάτι που θα θύμιζε καρικατούρα. Ο Σαλαμέ αφήνει το σώμα να μιλήσει. Το νεύρο, η ένταση, η σχεδόν μόνιμη αίσθηση ότι αυτός ο άνθρωπος είναι έτοιμος να εκραγεί ή να χαθεί “παίρνει” μαζί της τον θεατή. 

Οι αδελφοί Σάφντι κι ειδικά ο Τζος εδώ ενδιαφέρονται για χαρακτήρες που δεν εξαγνίζονται. Αυτό είναι που δίνει στον Σαλαμέ την ευκαιρία να απομακρυνθεί από τον “όμορφο βασανισμένο νέο” που του κόλλησαν από νωρίς. Στο Marty Supreme είναι πλέον ένας τύπος δύσκολος, συχνά αντιπαθής, αλλά ζωντανός. Η ταινία προτάθηκε για εννέα Όσκαρ κι ένα από αυτά διεκδικεί ο Τιμοτέ Σαλαμέ για την ερμηνεία του. Στην ίδια κατηγορία συναντάμε Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Ίθαν Χοκ, Μάικλ Μπ.Τζόρνταν και Βάγκνερ Μόουρα. Μεγάλος απών ο Τζέσι Πλέμονς. 

Αν κοιτάξουμε τη μέχρι σήμερα ιστορία του Σαλαμέ με την Ακαδημία θα δούμε ότι το Όσκαρ μέχρι στιγμής του γλιστράει από τα χέρια. Η πρώτη του υποψηφιότητα ήρθε πολύ νωρίς, με το “Call Me by Your Name.” Εκεί, στα 22 του έμοιαζε ήδη με “future winner”. Η ερμηνεία του ήταν συναισθηματικά ανοιχτή, σχεδόν επικίνδυνα εκτεθειμένη, αλλά ίσως ήταν πολύ νωρίς. Η Ακαδημία αγαπά τα αφηγήματα ωρίμανσης. 

Ακολούθησαν ρόλοι που ενίσχυσαν το προφίλ του, αλλά η πολυπόθητη διάκριση μέχρι σήμερα δεν ήρθε. Στο Beautiful Boy είχε μια ερμηνεία σπαρακτική, σωματική, γεμάτη πόνο. Πολλοί περίμεναν υποψηφιότητα, δεν ήρθε. Ίσως γιατί η ταινία ήταν πολύ ωμή, πολύ άβολη, ίσως γιατί η Ακαδημία δεν ήξερε πως να “αγκαλιάσει” έναν εθισμένο νέο χωρίς λύτρωση. 

Με το Dune και τη blockbuster περίοδο, ο Σαλαμέ απέδειξε ότι μπορεί να σηκώσει εμπορικό βάρος χωρίς να χάσει αξιοπιστία, αλλά τα Όσκαρ παραδοσιακά δυσκολεύονται να ανταμείψουν ηθοποιούς όταν αυτοί βρίσκονται στο κέντρο της ποπ κουλτούρας. Η λάμψη μπερδεύεται με τη σοβαρότητα κι η σοβαρότητα είναι το “νόμισμα” των βραβείων. 

Το Marty Supreme αλλάζει τη συνθήκη και πιθανώς τον φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στη δικαίωση. Δεν είναι prestige biopic με την κλασική έννοια, δεν έχει βιολιά για να σε κατευθύνουν στο συναίσθημα, δεν προσφέρει εύκολη ταύτιση και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά του στην οσκαρική κούρσα. Η Ακαδημία αγαπά τους ρόλους που “φαίνονται” δύσκολοι. Ο Τιμοτέ Σαλαμέ αξίζει Όσκαρ, το αξίζει εδώ και χρόνια κι είναι καθαρά θέμα χρόνου να το κερδίσει. Ίσως το Όσκαρ να έρθει, ίσως κι όχι. Ο Σαλαμέ αντέχει στον χρόνο κι αυτός είναι συνήθως ο πιο σίγουρος δρόμος προς το χρυσό αγαλματίδιο. Μένει επομένως να φανεί ποια θα είναι η μεγάλη στιγμή για αυτόν τον αεικίνητο αστέρα που θα λάμπει για χρόνια.

 

 

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram