Η Pixar πέρασε μια δεκαετία αμηχανίας. Σίκουελ που έμοιαζαν σκιά των προκατόχων τους. Πρωτότυπες ιδέες που έδειχναν σχεδιασμένες με αλγόριθμο. Όλα σωστά, όλα ασφαλή, τους έλειπε όμως η ζωντάνια. Το “Hoppers” έρχεται σαν υπενθύμιση ότι το στούντιο μπορεί ακόμη να αιφνιδιάζει. 

Η σύλληψη ακούγεται σαν αστείο. Μια 19χρονη περιβαλλοντική ακτιβίστρια μπαίνει σε ρομποτικό σώμα κάστορα για να σώσει ένα δασικό ξέφωτο από έργο ταχείας σιδηροδρομικής γραμμής. Η τεχνολογία λέγεται Hoppers. Ο δημιουργός της επιμένει ότι δεν έχει καμία σχέση με το “Avatar”. Το ίδιο το φιλμ γνωρίζει καλά ότι παίζει με τη σύγκριση και την προλαβαίνει. 

Η Μάμπελ, ηρωίδα της ιστορίας δεν είναι χαριτωμένη με τον συνηθισμένο Pixar τρόπο. Είναι πεισματάρα κι απότομη. Ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν “ενοχλητική”. Η ίδια οργανώνει μόνη της διαμαρτυρίες, χτυπά πόρτες για υπογραφές, στέκεται απέναντι σε έναν δήμαρχο που θέλει να χτίσει πάνω σε ένα κομμάτι γης που για εκείνη έχει μνήμη. Το ξέφωτο συνδέεται με τη γιαγιά της. Με την πρώτη στιγμή που έμαθε να ακούει τη φύση αντί να την ελέγχει. 

Η είσοδός της στον ζωικό κόσμο αλλάζει τον τόνο. Ο βασιλιάς της λίμνης, ο κάστορας Τζορτζ είναι γλυκός και αδέξιος. Ακούει ’80s ποπ, κυβερνά με τους “Κανόνες της Λίμνης”. Ο πρώτος κανόνας είναι πρακτικός: “Αν πρέπει να φας, φάε”. Το “Hoppers” δεν κρύβει τη βία της φύσης. Ένα σκουλήκι εξαφανίζεται σε κλάσμα δευτερολέπτου. Μια αρκούδα καταπίνει ψάρι μπροστά στην κάμερα. Μια σκηνή σύγκρουσης θηλαστικού με έντομο είναι ταυτόχρονα σοκαριστική και ίσως η πιο αστεία στιγμή που έχει σχεδιάσει ποτέ η Pixar. 

Η διαφορά από παλαιότερες ταινίες είναι καθαρή. Το “The Lion King” μιλούσε για τον κύκλο της ζωής χωρίς να δείχνει τα δόντια που σκίζουν τη σάρκα, το “Hoppers” δείχνει κι ίσως είναι σημείο των καιρών. Σκηνοθετημένο από τον Daniel Chong, δημιουργό του “We Bare Bears” το φιλμ κουβαλά τη σφραγίδα του. Υπάρχει αγάπη για το παράλογο, τρυφερότητα χωρίς συναισθηματικό εκβιασμό. Η Pixar εδώ δεν κυνηγά το μεγάλο ξέσπασμα τύπου “Up”. Αναζητεί έξυπνα το γέλιο και το βρίσκει. 

Η αισθητική επίσης ανανεώνεται. Τα ζώα είναι στρογγυλά, απλά, υπερβολικά χαριτωμένα. Χιλιάδες πεταλούδες γεμίζουν το κάδρο. Σε μια έξυπνη πινελιά, όταν βλέπουμε τα ζώα από ανθρώπινη οπτική τα μάτια τους γίνονται μαύρες κουκκίδες. Η αλλαγή υπενθυμίζει τη διαφορά προοπτικής. Η φύση δεν έχει το ίδιο πρόσωπο για όλους. 

Το σενάριο κινείται γρήγορα. Σε λιγότερο από εκατό λεπτά χωρούν επανάσταση, συμβούλιο ζώων που θέλει να “συνθλίψει” την ανθρωπότητα, πολιτική σάτιρα, προσωπικό πένθος. Η Μάμπελ μετατρέπεται από αουτσάιντερ σε ηγετική φιγούρα σχεδόν μέσα σε μία σκηνή. Το χιούμορ είναι το μεγάλο όπλο. Μία από τις καλύτερες σεκάνς περιλαμβάνει τα ζώα να ανακαλύπτουν emojis σε κινητό τηλέφωνο και να καταστρέφουν κάθε σοβαρή απόπειρα επικοινωνίας της Μάμπελ με τον δήμαρχο. Το αστείο βασίζεται σε χαρακτήρες που καταλαβαίνεις αμέσως. Ο καθένας έχει σαφή ιδιοσυγκρασία. Ο καθένας αντιδρά με συνέπεια. 

Ο δήμαρχος Τζέρι είναι γλοιώδης και φιλόδοξος. Θέλει το έργο για να κερδίσει εκλογές. Η ταινία δεν τον μετατρέπει σε τέρας, τον αφήνει να ξετυλιχτεί σταδιακά σε νευρικό άνθρωπο που βλέπει το σχέδιό του να καταρρέει. Η σύγκρουσή του με τη Μάμπελ γίνεται ο πυρήνας της ιστορίας. Δύο άνθρωποι με διαφορετική οπτική, δύο τρόποι να βλέπεις την πρόοδο. 

Οι φωνές βοηθούν. Η Piper Curda δίνει αιχμή στη Μάμπελ. Ο Bobby Moynihan ως Τζορτζ αποπνέει αφελή αισιοδοξία. Ο Jon Hamm απολαμβάνει τον ρόλο του πολιτικού που χάνει τον έλεγχο. Η Meryl Streep εμφανίζεται σε σύντομο πέρασμα ως πεταλούδα με κύρος. Το καστ λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή κωμωδίας. Το “Hoppers” δεν είναι τέλειο. Η πλοκή του είναι υπερφορτωμένη. Διαθέτει όμως κάτι που έλειπε από πολλές πρόσφατες παραγωγές της Pixar: φωνή. Ξέρεις ποιος το έφτιαξε, τι θέλει να πει.  

Η ταινία υπενθυμίζει ότι ο κύκλος της ζωής δεν είναι πάντα ποιητικός. Μπορεί να είναι πρακτικός, αστείος, άβολος. Το σημαντικό είναι να αναγνωρίζεις ότι όλοι μοιράζονται τον ίδιο χώρο. Άνθρωποι. Κάστορες. Αρκούδες. Δήμαρχοι. Η Pixar εδώ δεν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία της. Προσπαθεί να θυμηθεί γιατί αγαπήθηκε. Το αποτέλεσμα είναι η πιο φρέσκια της δουλειά εδώ και χρόνια. Μια ταινία που γελά δυνατά, τσιμπά ελαφρά και τελικά προσγειώνεται σε κάτι απλό: μάθε να ακούς πριν χτίσεις. 

*Με στοιχεία από το IndieWire 

 

 

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram