Το Cinobo συνεχίζει να χτίζει μια κινηματογραφική ταυτότητα που δε φοβάται το ρίσκο και δεν υποτιμά τον θεατή. 5 νέες αφίξεις έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι το σινεμά μπορεί ακόμη να είναι χώρος σκέψης, συναισθήματος και ουσιαστικής παρατήρησης. Από τον υπαρξιακό μινιμαλισμό μέχρι την πειραματική υπερβολή, οι επιλογές του δεν ακολουθούν τη νόρμα. Αναζητούν κάτι πιο βαθύ. Κάθε ταινία λειτουργεί ως μια διαφορετική εμπειρία, αλλά όλες μαζί συνθέτουν μια κοινή πρόταση. Ένα σινεμά που δεν σε κρατά παθητικό, αλλά σε καλεί να συμμετέχεις.
“Father, Mother, Sister, Brother”, του Τζιμ Τζάρμους
Μία ταινία για τη διαχρονική δυσκολία των ανθρώπινων σχέσεων. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν επιχειρεί να πάει στο εξεζητημένο, αρκείται στο απλό κι αφήνει τη μαγεία στα συναισθήματα που προκαλούν οι εικόνες του. Αφήνει την κρίση και τον τελευταίο λόγο στον θεατή, τον θέτει σε ρόλο πρωταγωνιστή και τον καλεί να αποφασίσει ποια ζωή θέλει να ζήσει. Το υλικό που του δίνει είναι βοηθητικό για να αντιληφθεί τον κόσμο της μοναξιάς, της αποξένωσης και των εξαρτήσεων με μικρές δόσεις εθισμού του σήμερα. Απεικονίζει μία εύθραυστη εικόνα του κόσμου, μας δείχνει το “είναι” και το “φαίνεσθαι” σε κάθε του ιστορία.
Σε μια κινηματογραφική εποχή όπου τα εφέ, η τεχνητή νοημοσύνη και η τεχνολογική υπερπαραγωγή συχνά υποκαθιστούν το νόημα, ο Τζάρμους επιλέγει συνειδητά την απευθείας επικοινωνία ανθρώπου με άνθρωπο. Δεν ενδιαφέρεται να προβλέψει το μέλλον. Ενδιαφέρεται να κατανοήσει το παρόν και το κάνει με ένα σινεμά χαμηλών τόνων, αλλά μεγάλης αντοχής. Δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει τα πάντα.
Παίζει ιδανικά με τον όρο της ψευδαίσθησης, αφήνει συνεχώς τα ανείπωτα να αιωρούνται και προσπαθεί να φέρει τον καθένα μας κοντά στο έργο του. Να μας κάνει κοινωνούς της κεντρικής του ιδέας που ξεπερνάει τα σύνορα. Από τον Διογένη, μέχρι τον Τσόμσκι και τον νεο-φασισμό κάνει σε ένα μόνο πλάνο, ίσως το σπουδαιότερο πολιτικό σχόλιο της φετινής κινηματογραφικής περιόδου. Μας δείχνει τον δρόμο, ώστε κι εμείς να κάνουμε την επιλογή μας.
“Το Αριστερό μου Χέρι”, της Σ-Τσινγκ Τσου
Όταν μια μητέρα και οι δύο κόρες της μετακομίζουν μαζί στην Ταϊπέι, προσπαθούν να προσαρμοστούν στον νέο τρόπο ζωής της πόλης, ενώ παράλληλα παλεύουν να διατηρήσουν την ενότητά τους ως οικογένεια. Την ίδια στιγμή η μικρή κόρη μαθαίνει ότι το αριστερό της χέρι είναι “διαβολικό”. Αμέσως μετά τον θρίαμβο της Anora, ο Σον Μπέικερ επιστρέφει ως παραγωγός, σεναριογράφος και μοντέρ στους δρόμους της Ταϊπέι, πλάι στην επί χρόνια συνεργάτιδά του Τσου Σιχ-Τσινγκ. Μια ολόφρεσκη ματιά στους οικογενειακούς δεσμούς, με όπλο μια από τις καλύτερες παιδικές ερμηνείες. Επίσημη συμμετοχή στην εβδομάδα Κριτικής στις Κάννες.
“Away”, του Γκιντς Ζιλμπαλόντις
Ο δημιουργός του «Flow» ακονίζει την τεχνική του σε μια επική περιπέτεια γυρισμένη λίγα χρόνια πριν τον οσκαρικό του θρίαμβο. Σε μια γη γεμάτη απειλές και μυστήρια, το επικό ταξίδι ενός σιωπηλού ήρωα, κόβει την ανάσα. Ένα αγόρι βρίσκεται χαμένο σε ένα μυστηριώδες νησί, όπου κατοικούν μερικά ζώα κι ένας γίγαντας που επίμονα κυνηγά τον ήρωά μας. Στο επικό του ταξίδι μέσα από αυτή την αλλόκοτη, μυστηριώδη γη, το αγόρι θα προσπαθήσει να επιστρέψει σπίτι.
“Dracula”, του Ράντου Ζούντε
Τι θα συμβεί όταν ένας νεαρός και περίεργος σκηνοθέτης δοκιμάσει τη δημιουργικότητά του με ένα AI απεριόριστων δυνατοτήτων; Ένας απρόσμενος συνδυασμός ιστοριών, παλιών και νέων, για τον αρχέγονο μύθο του Δράκουλα: καταδιώξεις βρικολάκων, ορδές ζόμπι, ένας Δράκουλας απεργός, μια sci-fi ιστορία για την επιστροφή του Βλαντ του Παλουκωτή, ένα τραγικό ρομάντζο, ένας κακόγουστος θρύλος και πολλές ακόμη κιτς ιστορίες. Ο σκηνοθέτης-απόλυτο τρολ της εποχής μας, συνεχίζει με θράσος να παρωδεί παρελθόν, παρόν και μέλλον σε ένα απολαυστικό τρίωρο κρεσέντο. Μια εφευρετική και γεμάτη υπερβολές σύνθεση αναφορών και αφηγήσεων που δεν κατατάσσεται σε καμία κατηγορία, όπως αντίστοιχα το είδωλο του Κόμη Δράκουλα δεν αντανακλάται σε κανέναν καθρέφτη.
“Νouvelle Vague”, του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ
Η ιστορία των παρασκηνίων της ταινίας του Γκοντάρ “Με Κομμένη την Ανάσα”, γυρισμένη με το ίδιο στυλ και πνεύμα με τα οποία ο Γκοντάρ την σκηνοθέτησε. Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ μεταφέρεται στο Παρίσι της δεκαετίας του ‘60 και δημιουργεί το απόλυτο σινεφιλικό παραμύθι. Ερωτική επιστολή προς το γαλλικό νέο κύμα, νοσταλγία για πρόσωπα που άλλαξαν το σινεμά, αλλά κυρίως μια ταινία για την ανάγκη των νέων ανθρώπων να δημιουργούν αψηφώντας τους κανόνες.
