Το trailer του “Dune: Part Three” αποτελεί την αφετηρία ενός σημείου, όπου η ιστορία επιστρέφει για να λογοδοτήσει στον ίδιο της τον εαυτό. Ο Ντενί Βιλνέβ το είπε σχεδόν χαμογελώντας: “μοιάζει με πρεμιέρα”. Όταν ένα trailer παρουσιάζεται σαν γεγονός, σημαίνει ότι το σινεμά έχει ήδη ξεφύγει από το επίπεδο της προσμονής και έχει περάσει στο επίπεδο της προσδοκίας. Το κοινό δεν περιμένει απλώς να δει τι θα γίνει, περιμένει να νιώσει κάτι συγκεκριμένο, που στο “Dune 3” μοιάζει πιο σκοτεινό από ποτέ.
Η ιστορία μεταφέρεται 17 χρόνια μετά. Δεν είναι απλώς ένα χρονικό άλμα, αλλά μετατόπιση της συνείδησης. Ο Πολ Ατρείδης δεν είναι πια ο νεαρός που ανακαλύπτει έναν κόσμο, δεν είναι καν ο πολεμιστής που τον κατακτά, είναι πλέον ο αυτοκράτορας που πρέπει να ζήσει με τις συνέπειες των επιλογών του κι εκεί αρχίζει το πραγματικό δράμα, γιατί η εξουσία, όπως φαίνεται να λέει το trailer, δεν είναι ποτέ νίκη. Είναι κύκλος. «Ο πόλεμος τρέφεται από τον εαυτό του», ακούγεται να λέει ο Πολ κι αυτή η φράση είναι ίσως το κέντρο της ταινίας, δηλαδή το αδιέξοδο της βίας.
Ο Βιλνέβ φαίνεται να αλλάζει ρυθμό. Αν το πρώτο Dune ήταν μια εισαγωγή, σχεδόν μια μυσταγωγία και το δεύτερο μια καθαρή πολεμική αφήγηση, το τρίτο μοιάζει με κάτι πιο νευρικό, πιο ασφυκτικό, πιο προσωπικό. Ο ίδιος το αποκαλεί «την πιο προσωπική του ταινία» κι αυτό λέει πολλά. Όταν ένας δημιουργός αυτού του βεληνεκούς μιλά για προσωπικότητα μέσα σε ένα τέτοιο έπος, σημαίνει ότι το επίκεντρο δεν είναι πια το σύμπαν, αλλά ο άνθρωπος.
Η σχέση του Πολ με τη Τσάνι παραμένει η “καρδιά” της ιστορίας. Μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο προφητείες, στρατούς και αυτοκρατορίες, η πιο δύσκολη μάχη είναι πάντα η ανθρώπινη. Το trailer ξεκινά με μια σχεδόν τρυφερή στιγμή: μια συζήτηση για παιδιά, για ονόματα, για ένα πιθανό μέλλον. Η Ζεντάγια, ως Τσάνι δεν είναι απλώς η σύντροφος του ήρωα. Είναι η συνείδησή του, η απόσταση που δημιουργείται ανάμεσά τους δεν είναι ρομαντική σύγκρουση, αλλά με έναν τρόπο ιδεολογική. Είναι το σημείο όπου η αγάπη δεν μπορεί να συμβαδίσει με την εξουσία κι αυτό είναι το πιο τραγικό στοιχείο της ιστορίας.
Από την άλλη, το trailer υπόσχεται και κάτι νέο: την παρουσία του Ρόμπερτ Πάτινσον ως Scytale. Ένας χαρακτήρας που δεν μοιάζει να χωρά σε απλές κατηγορίες. Ο ίδιος λέει ότι δεν είναι “κλασικός κακός” κι αυτό ταιριάζει απόλυτα με τον κόσμο του Dune. Εκεί όπου οι γραμμές είναι θολές, όπου οι εχθροί δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται και όπου η προδοσία μπορεί να μοιάζει με σωτηρία.
Η Άνια Τέιλορ-Τζόι, ως Άλια προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο έντασης. Ένας χαρακτήρας που κουβαλά τη μνήμη γενεών, που ζει ταυτόχρονα σε πολλαπλές πραγματικότητες, που αγαπά με απόλυτη αφοσίωση και ίσως επικίνδυνη ένταση. Μέσα σε όλα αυτά επιστρέφει κι ο Ντάνκαν Άινταχο του Τζέισον Μομόα ως σύμβολο. Ένα κομμάτι του παρελθόντος που εισβάλλει στο παρόν για να θυμίσει στον Πολ ποιος ήταν κι ίσως ποιος δεν είναι πια.
Αισθητικά, το trailer επιβεβαιώνει αυτό που ήδη ξέραμε: το Dune θα είναι εμπειρία. Ο Βιλνέβ μιλά για IMAX, για φιλμ 65mm, για εικόνες που πρέπει να τις δεις στη μεγάλη οθόνη. Πίσω από αυτή την τεχνική τελειότητα υπάρχει η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας κόσμος που σε καταπίνει. Η έρημος αλλάζει, ο πλανήτης αλλάζει και μαζί τους αλλάζει και ο άνθρωπος.
Το Dune ξεκίνησε ως μια ιστορία για την άνοδο ενός ήρωα. Φαίνεται πως τελειώνει ως μια ιστορία για το βάρος αυτής της ανόδου κι αν το trailer λέει την αλήθεια, τότε το “Dune 3” δεν θα είναι απλώς το τέλος μιας τριλογίας, αλλά η στιγμή που ο μύθος θα σπάσει για να αποκαλυφθεί ο άνθρωπος από κάτω.
➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram
