Η είδηση ότι ετοιμάζεται ταινία Game of Thrones από τη Warner Bros., σε σενάριο του Μπο Γουίλιμον, του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από το House of Cards και το Andor – δεν είναι απλώς άλλη μία ανακοίνωση ανάπτυξης project. Είναι στρατηγική κίνηση σε μια βιομηχανία που πλέον σκέφτεται σε γνώριμσ “σύμπαντα”. 

Το πιθανό θέμα της ταινίας (ο Αίγκον Α΄ Ταργκάρυεν και η κατάκτηση του Γουέστερος) είναι ίσως το πιο “κινηματογραφικό” κεφάλαιο που δεν είδαμε ποτέ στην αρχική σειρά. Δράκοι στον ουρανό, βασίλεια που καίγονται, η γέννηση μιας δυναστείας που θα γεννήσει αιώνες μετά τη Ντενέρις. Έπος, φωτιά, αίμα. Με άλλα λόγια: υλικό για IMAX. 

Η Warner Bros. βρίσκεται εν μέσω αναδιάρθρωσης και πιθανής συγχώνευσης με την Paramount Skydance. Νέα διοίκηση, νέα ισορροπία δυνάμεων, νέες προτεραιότητες. Ο Ντέιβιντ Έλισον έχει ήδη δεσμευτεί για 30 κυκλοφορίες τον χρόνο. Τριάντα!!! Για να γεμίσει αυτός ο όγκος, χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από πρωτότυπες ιδέες κι όπως είναι φυσικό σίγουρα χαρτιά. 

Το Game of Thrones είναι το πιο βαρύ χαρτί που υπάρχει στο συρτάρι. 

Ας το πούμε καθαρά: η εποχή του “ρίσκου” στο Χόλιγουντ έχει περιοριστεί. Τα στούντιο επενδύουν σε IPs που ήδη γνωρίζει το κοινό. Το σινεμά, ειδικά μετά την πανδημία και την άνοδο του streaming δεν είναι πλέον ο αυτονόητος προορισμός. Για να σηκώσεις τον θεατή από τον καναπέ, χρειάζεται γεγονός και brand. 

Το Game of Thrones είναι brand, ένα παγκόσμιο φαινόμενο, είναι meme, είναι τραύμα για το φινάλε του, είναι νοσταλγία για τις πρώτες σεζόν κι ήδη έχει αποδείξει ότι αντέχει ως σύμπαν: το House of the Dragon πέτυχε. Το A Knight of the Seven Kingdoms επεκτείνει το lore. Η μετάβαση στο σινεμά είναι, σε επίπεδο στρατηγικής, το επόμενο λογικό βήμα. 

Το Game of Thrones έγινε τηλεοπτικό φαινόμενο γιατί έδωσε χρόνο στους χαρακτήρες. Πολιτικές ίντριγκες, αργή καύση, ανατροπές που ωρίμαζαν σε βάθος σεζόν. Το σινεμά απαιτεί συμπύκνωση. Δύο, το πολύ τρεις ώρες. Κορύφωση, κάθαρση, τέλος. 

Η ιστορία του Αίγκον μπορεί να λειτουργήσει κινηματογραφικά γιατί είναι μύθος, αλλά εδώ ελλοχεύει και ο κίνδυνος. Το Game of Thrones γεννήθηκε ως αντι-παραμύθι. Ήρωες πέθαιναν. Οι “καλοί” δεν κέρδιζαν πάντα. Η εξουσία είχε κόστος. Αν η κινηματογραφική εκδοχή μετατραπεί σε απλό θέαμα δράκων θα έχει χάσει τον πυρήνα της. 

Η επιλογή του Γουίλιμον δεν είναι τυχαία. House of Cards και Andor είναι “πολιτικά” έργα. Ξέρουν από εξουσία, από παρασκηνιακές κινήσεις, από γκρίζες ζώνες. Αν το σενάριο κινηθεί σε αυτή τη γραμμή, υπάρχει ελπίδα να δούμε κάτι περισσότερο από μια φαντασμαγορική μάχη. 

Σε μια περίοδο αβεβαιότητας, τέτοια περιουσιακά στοιχεία αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Το βαθύτερο ερώτημα είναι άλλο: χρειαζόμαστε το Game of Thrones στο σινεμά; 

Από τη μία, δράκοι, πολιορκίες, μάχες που η τηλεόραση απλώς υπαινίχθηκε. Από την άλλη, η υπερκορεσμένη εποχή των franchise κουράζει. Κάθε επιτυχία μετατρέπεται σε ατέρμονο κύκλο prequels, sequels και spin-offs. Ο Αίγκον κατέκτησε τα Επτά Βασίλεια με φωτιά και αίμα. Η Warner επιχειρεί να κατακτήσει ξανά το box office με το ίδιο όνομα. Το ποιος θα επικρατήσει, η αφήγηση ή η στρατηγική θα φανεί όταν οι τίτλοι αρχίσουν να πέφτουν. 

*Mε στοιχεία από το Indiewire 

 

 

 

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram

 

fb