Τα φετινά Όσκαρ άφησαν πίσω τους μια καθαρή εικόνα. Το “One Battle After Another” πήρε έξι Χρυσά αγαλματίδια, το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, τη Σκηνοθεσία για τον Πολ Τόμας Άντερσον, το Διασκευασμένο Σενάριο, το Μοντάζ, το νέο βραβείο Casting και τον Β΄ Ανδρικό για τον Σον Πεν. Το “Sinners” ακολούθησε με τέσσερις νίκες: Α΄ Ανδρικός για τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, Πρωτότυπο Σενάριο για τον Ράιαν Κούγκλερ, Μουσική για τον Λούντβιχ Γκόρανσον και Φωτογραφία για την Ότομ Ντουράλντ Αρκαπόου. Η Τζέσι Μπάκλεϊ κέρδισε το Α΄ Γυναικείο για το “Hamnet”.
Αυτό που μένει ως κυρίως μήνυμα της βραδιάς, είναι πως η Warner Bros. βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος με τις δύο πιο σημαντικές ταινίες της χρονιάς. Το “One Battle After Another” νίκησε, Το “Sinners” κράτησε την καρδιά του σταρ σινεμά και μίας ιδιότυπης έντασης. Το 2026 που η βιομηχανία παραμένει τραυματισμένη από απολύσεις, συγχωνεύσεις και ένα κοινό που σκορπίζει ανάμεσα σε games, YouTube και streaming, η εικόνα αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.
Η νίκη του “One Battle After Another” λέει κάτι συγκεκριμένο για την Ακαδημία. Προτίμησε μια πολιτική ταινία με “καθεστωτική” σκιά και με την αίσθηση ότι η Αμερική κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και τρομάζει. Ο Άντερσον παραλαμβάνοντας το βραβείο σεναρίου είπε πως έγραψε την ταινία σαν μια συγγνώμη προς τα παιδιά του για τον κόσμο που τους παραδίδεται. Αυτή η φράση εξηγεί ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο γιατί το φιλμ επικράτησε. Η ταινία έδωσε στην Ακαδημία την ευκαιρία να νιώσει ότι επιβραβεύει μια μορφή καλλιτεχνικής και ηθικής εγρήγορσης.
Το “Sinners” από την άλλη δεν έχασε πραγματικά. Έχασε την Καλύτερη Ταινία, κέρδισε όμως ως project. Ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν πήρε τον πρώτο του Όσκαρ για έναν διπλό ρόλο που απαιτούσε τεχνική, σταρ ποιότητα και πλήρη έλεγχο της οθόνης. Ο Κούγκλερ επιβραβεύτηκε για το σενάριό του. Η ταινία κέρδισε επίσης στη μουσική και στη φωτογραφία, με την Αρκαπόου να γίνεται η πρώτη γυναίκα που κερδίζει ποτέ σε αυτή την κατηγορία. Είναι η απόδειξη ότι το φιλμ άφησε σοβαρό αποτύπωμα στο σώμα του αμερικανικού σινεμά.
Η βράβευση της Τζέσι Μπάκλεϊ για το “Hamnet” είχε άλλη υφή. Η εσωτερική ένταση ξεπέρασε τον θόρυβο. Το είδος της ερμηνείας που δε χρειάζεται να φωνάξει για να σε συντρίψει. Το γεγονός ότι η Μπάκλεϊ αφιέρωσε τη νίκη της “στο όμορφο χάος της καρδιάς μιας μητέρας” έδωσε ένα αναγκαίο συναισθηματικό μήνυμα.
Η βραδιά είχε και τη δική της πολιτική ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Οι αναφορές στον πόλεμο με το Ιράν, η ενισχυμένη ασφάλεια στο Λος Άντζελες, τα σχόλια παρουσιαστών και βραβευμένων, η παρέμβαση του Χαβιέρ Μπαρδέμ με το «No to war and free Palestine», η ομιλία των δημιουργών του “Mr. Nobody Against Putin” για τη συνενοχή και τον αυταρχισμό. Όλα αυτά έδωσαν στην τελετή το γνώριμο οσκαρικό της ένστικτο: όταν ο κόσμος βράζει, το Χόλιγουντ θέλει να δείχνει ότι ακούει. Το αν ακούει πραγματικά είναι άλλο ερώτημα.
Ο Conan O’Brien ξαναβρέθηκε στη σκηνή και η επιλογή μοιάζει πια λογική. Το άνοιγμά του ισορρόπησε τη σάτιρα με τη σοβαρότητα και η βασική του γραμμή ήταν καθαρή: ο κινηματογράφος ως συλλογική πράξη σε χαοτικούς καιρούς. Σε μια τελετή που έπρεπε να κινηθεί ανάμεσα στη γεωπολιτική, στη βιομηχανική ανασφάλεια και στην ανάγκη για θέαμα, η παρουσία του λειτούργησε σα συγκολλητική ουσία.
Υπήρξαν και οι μικρότερες, εξίσου αποκαλυπτικές νίκες. Το “F1” πήρε κέρδισε στον Ήχο, το “Frankenstein” σάρωσε σε Κοστούμια, Μακιγιάζ και Production Design. Το “KPop Demon Hunters” κέρδισε Καλύτερο Animation και Πρωτότυπο Τραγούδι. Το “Sentimental Value” πήρε το Διεθνές Όσκαρ. Αυτές οι βραβεύσεις θυμίζουν ότι η Ακαδημία προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτούς διαφορετικούς διαδρόμους προς το κοινό: prestige δράμα, genre σινεμά, animation με παγκόσμιο αποτύπωμα, διεθνή auteur γραφή.
Το τελικό συμπέρασμα είναι μάλλον απλό. Τα Όσκαρ του 2026 βράβευσαν δύο διαφορετικές ιδέες για το τι μπορεί να είναι σήμερα το αμερικανικό σινεμά. Από τη μία, το “One Battle After Another” ως μεγάλο πολιτικό statement με κύρος, φόρμα και θεσμική αναγνώριση. Από την άλλη, το “Sinners” ως απόδειξη ότι το στούντιο σινεμά μπορεί ακόμη να είναι φιλόδοξο, λαϊκό, τεχνικά λαμπρό και καλλιτεχνικά σοβαρό.
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της βραδιάς. Η Ακαδημία δε διάλεξε μόνο έναν νικητή. Παραδέχθηκε ότι το μέλλον της επιβίωσης του Χόλιγουντ θα χρειαστεί και τις δύο γλώσσες. Την πολιτική αγωνία και τη μεγάλη κινηματογραφική απόλαυση.
➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram
