Τις τελευταίες χρονιές στα Όσκαρ όλα μοιάζουν προβλέψιμα. Τα φαβορί είναι ξεκάθαρα, οι νίκες μοιάζουν προαποφασισμένες και η τελετή λειτουργεί περισσότερο ως επιβεβαίωση. Συχνά οι ανατροπές συμβαίνουν σε Α΄ανδρικό και Α΄γυναικείο ρόλο. Φέτος μια ερμηνεία ξεχωρίζει τόσο καθαρά που αλλάζει τη συζήτηση γύρω από ολόκληρη τη σεζόν. Η φετινή χρονιά φαίνεται να ανήκει στη Jessy Buckley.

Η Ιρλανδή ηθοποιός, με την ερμηνεία της στο Hamnet βρίσκεται πλέον στην τελική ευθεία της οσκαρικής κούρσας ως το πιο αδιαφιλονίκητο φαβορί για το βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου. Είναι μια από εκείνες τις περιπτώσεις όπου η βιομηχανία μοιάζει να συμφωνεί σιωπηλά. Το Hamnet της Chloé Zhao δεν είναι εύκολη ταινία. Δεν βασίζεται σε μεγάλες μελοδραματικές κορυφώσεις. Η Buckley υποδύεται μια μητέρα που βιώνει το πένθος με τρόπο σχεδόν σωματικό. Είναι μια ερμηνεία που λειτουργεί με μικρές κινήσεις, με σιωπές που έχουν μεγαλύτερο βάρος από τις λέξεις.. 

Το Χόλιγουντ αγαπά τις μεγάλες ερμηνείες, τις μεταμορφώσεις, τις εντυπωσιακές δραματικές εκρήξεις, τις στιγμές που φαίνονται ιδανικές για το trailer των βραβείων. Η Buckley αντίθετα, κάνει κάτι πιο δύσκολο: εξαφανίζεται μέσα στον χαρακτήρα της. 

Η πορεία της Buckley τα τελευταία χρόνια μοιάζει με μια σταθερή, σχεδόν υπομονετική άνοδο. Από το Wild Rose μέχρι το The Lost Daughter και το Women Talking, η Buckley έχει δημιουργήσει μια φιλμογραφία που δείχνει μια ηθοποιό με ξεκάθαρη καλλιτεχνική πυξίδα. Δεν κυνηγά απλώς ρόλους που υπόσχονται βραβεία.  

Το ενδιαφέρον είναι ότι η Buckley δεν προέρχεται από το παραδοσιακό μονοπάτι του Χόλιγουντ. Η καριέρα της ξεκίνησε στη μουσική και στο θέατρο. Αυτή η θεατρική παιδεία φαίνεται ξεκάθαρα στον τρόπο που προσεγγίζει τους χαρακτήρες της. Υπάρχει μια αίσθηση εσωτερικής πειθαρχίας. Μια ακρίβεια που σπάνια βλέπουμε σε κινηματογραφικές ερμηνείες. 

Τα Όσκαρ συχνά λειτουργούν ως καθρέφτης της βιομηχανίας. Αν η Buckley κερδίσει, θα είναι μια μικρή νίκη για το σινεμά που βασίζεται στην υποκριτική και όχι μόνο στο θέαμα και τα εφέ. Φυσικά η ιστορία των Όσκαρ είναι γεμάτη ανατροπές, πάντα υπάρχει ο παράγοντας της καμπάνιας, της συγκυρίας, της ψυχολογίας των ψηφοφόρων, αλλά η Buckley βρίσκεται σε μια σπάνια θέση: εκτός των άλλων έχει κερδίσει την υποστήριξη των συναδέλφων της.  

Η πιθανή νίκη της Buckley θα είναι και μια στιγμή επιβεβαίωσης για μια γενιά ηθοποιών που δεν μεγάλωσε μέσα στο σύστημα των μεγάλων στούντιο, αλλά μέσα από ανεξάρτητες παραγωγές και πιο προσωπικό σινεμά. Σε μια εποχή όπου το box office κυριαρχείται από franchise και υπερήρωες, η επιτυχία μιας ερμηνείας σαν αυτή του Hamnet λειτουργεί σχεδόν σαν υπενθύμιση ότι το σινεμά είναι τα πρόσωπά του. 

Σήμερα που τα πάντα φωνάζουν για προσοχή, μια ερμηνεία που μιλά ψιθυριστά μπορεί να ακουστεί πιο δυνατά από όλες τις άλλες. Η Buckley βρίσκεται τώρα σε εκείνο το σημείο της καριέρας όπου μια νίκη μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Ένα Όσκαρ είναι διαβατήριο. Ανοίγει πόρτες, αλλάζει τις προτάσεις που φτάνουν στο γραφείο ενός ηθοποιού, μεταμορφώνει την πορεία μιας καριέρας. Το ζήτημα είναι αν η Buckley θα ακολουθήσει το συνηθισμένο μονοπάτι μετά από αυτό, γιατί αν κάτι έχει δείξει μέχρι τώρα, είναι ότι δεν ενδιαφέρεται να παίξει με τους κανόνες του συστήματος, προτιμά να τους παρακάμπτει. 

Αν τελικά κερδίσει η Jessy Buckley θα θυμίσει στο Χόλιγουντ κάτι που μερικές φορές ξεχνά, ότι η μεγαλύτερη δύναμη του σινεμά δεν είναι οι μεγάλες σκηνές, αλλά τα μεγάλα βλέμματα. 

*Mε στοιχεία από το Variety 

 

 

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram