Οι φετινές Κάννες μοιάζουν να επιστρέφουν σε κάτι πιο ουσιαστικό. Περισσότερος χώρος για δημιουργούς με προσωπική ματιά, για έργα που αναζητούν κοινό, διανομή και κυρίως θέση μέσα στη μεγάλη κινηματογραφική συζήτηση. Σε μια εποχή όπου τα Φεστιβάλ συχνά λειτουργούν σαν προθάλαμοι της βιομηχανίας, η φετινή διοργάνωση δείχνει να στρέφεται ξανά προς το σινεμά των δημιουργών, μία στροφή στο arthouse cinema. 

Η παρουσία του Παρκ Τσαν-γουκ στην προεδρία της κριτικής επιτροπής δίνει από μόνη της έναν τόνο. Μιλάμε για έναν σκηνοθέτη που ξέρει καλά πως να συνδυάζει αισθητική ακρίβεια, αφηγηματικό ρίσκο και συναισθηματικό βάθος. Άρα το μήνυμα είναι σαφές. Η φετινή Κρουαζέτ αναζητά φιλμ με ταυτότητα, που κουβαλούν ιδέες, που δε φτιάχτηκαν για να υπηρετήσουν τον αλγόριθμο. 

Από τα πρότζεκτ που ακούγονται πιο έντονα, το “All of a Sudden” του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι μοιάζει ως ένα από τα φαβορί. Ο δημιουργός του Drive My Car έχει αποδείξει ότι κατέχει μια σπάνια τέχνη, να κινηματογραφεί την εσωτερική ζωή των ανθρώπων με τρόπο ήσυχο και συνταρακτικό ταυτόχρονα. Το νέο του φιλμ, γαλλόφωνο αυτή τη φορά δείχνει πιο φιλόδοξο σε κλίμακα και πιο ανοιχτό σε ένα διεθνές πεδίο.  

Δίπλα του, το “1949” του Πάβελ Παβλικόφσκι μοιάζει σαν φυσική συνέχεια ενός μεγάλου ευρωπαϊκού σινεμά που επιμένει στο βλέμμα στην ιστορική μνήμη. Ο σκηνοθέτης του Ida και του Cold War ξέρει να μετατρέπει την Ιστορία σε προσωπικό τραύμα και την προσωπική διαδρομή σε πολιτική εμπειρία. Η παρουσία της Σάντρα Ούλερ αρκεί για να σηκώσει κι άλλο τον πήχη. Η φετινή χρονιά μοιάζει ήδη δική της. 

Το “Bitter Christmas” του Πέδρο Αλμοδόβαρ δίνει μια άλλη απόχρωση στη φετινή διοργάνωση. Ο Ισπανός δημιουργός επιστρέφει στη γλώσσα του, στο σύμπαν του, στις εμμονές του. Χρώμα, απώλεια, μητρότητα, μνήμη, τέχνη, επιθυμία. Μετά την αγγλόφωνη παρένθεση, το νέο του φιλμ μοιάζει σαν επιστροφή στο σπίτι. Κάθε επιστροφή του Αλμοδόβαρ κουβαλά κάτι από εξομολόγηση και κάτι από απολογισμό. 

Πιο αιχμηρό μοιάζει το “Fjord” του Κριστιάν Μουντζίου. Ο Ρουμάνος δημιουργός σπάνια χάνει τον προσανατολισμό του. Ψυχρός στην επιφάνεια, βαθιά ανθρώπινος στον πυρήνα, χτίζει πάντα ιστορίες ηθικής πίεσης. Το πέρασμά του στην αγγλική γλώσσα και η συνεργασία με τον Σεμπάστιαν Σταν και τη Ρενάτε Ράινσβε δίνουν στο φιλμ άλλη απήχηση, μα ο βασικός λόγος προσμονής παραμένει ο ίδιος: ο Μουντζίου γνωρίζει πως να στριμώχνει τον άνθρωπο εκεί όπου αρχίζουν οι πιο δύσκολες αλήθειες. 

Το “Parallel Tales” του Ασγκάρ Φαραντί έχει όλο το βάρος μιας μεγάλης επιστροφής. Ο Ιρανός δημιουργός διαθέτει αυτό το σπάνιο χάρισμα να κάνει το σύνθετο μοιάζει απλό και το ιδιωτικό βαθιά πολιτικό. Με αφετηρία τις επιθέσεις στο Παρίσι, μοιάζει έτοιμος να ανοίξει ξανά τον κύκλο των ηθικών διλημμάτων, των παρεξηγήσεων και των αφηγήσεων που αλληλοσυγκρούονται. Το εξαιρετικό γαλλικό καστ ενισχύει την αίσθηση ότι μιλάμε για ένα από τα βαριά χαρτιά της χρονιάς. 

Το “Minotaur” του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ κουβαλά άλλου είδους φορτίο. Εδώ η προσμονή έχει σχεδόν υπαρξιακό χαρακτήρα. Μετά τη μεγάλη περιπέτεια της υγείας του και μετά από χρόνια απουσίας, ο σκηνοθέτης του Loveless επιστρέφει σε ένα πεδίο που γνωρίζει όσο λίγοι: την πολιτική αλληγορία που πατά γερά πάνω στο ανθρώπινο δράμα. Κάθε νέα ταινία του έχει τη δύναμη να μετατρέπει μια ιδιωτική πτώση σε καθρέφτη μιας ολόκληρης εποχής. 

Το “Sheep in the Box” του Χιροκάζου Κόρε-έντα μοιάζει με μία από τις πιο γοητευτικές εκπλήξεις. Ο Ιάπωνας δημιουργός συνδέθηκε όσο λίγοι με το οικογενειακό δράμα, την απώλεια και τις λεπτές μετατοπίσεις της αγάπης. Το νέο του φιλμ με την ανθρωποειδή, σχεδόν επιστημονικής φαντασίας βάση μοιάζει σαν άνοιγμα προς ένα νέο πεδίο χωρίς να χάνει τη γνώριμη τρυφερότητα. Όταν ο Κόρε-έντα αποφασίζει να πειραματιστεί, το αποτέλεσμα αποκτά πάντα ξεχωριστή βαρύτητα. 

Το “The Unknown” του Αρτούρ Αραρί φέρει τη σφραγίδα μιας γενιάς δημιουργών που αντιμετωπίζουν το σινεμά σαν χώρο μεταμόρφωσης. Με τη Λέα Σεϊντού στο κέντρο και με τη σεναριακή συμβολή της Ζιστίν Τριέ (Η Ανατομία μίας Πτώσης), το φιλμ μοιάζει έτοιμο να ισορροπήσει ανάμεσα στο μελόδραμα, το μυστήριο και το υπαρξιακό παιχνίδι ταυτοτήτων. Αυτός ο τύπος σινεμά ταιριάζει ιδανικά στις Κάννες, γιατί ζητά από τον θεατή συμμετοχή. 

Το “Out of This World” του Αλμπέρ Σέρα έρχεται να προσθέσει το πιο ψυχρό, ίσως και πιο δηλητηριώδες βλέμμα στη λίστα. Ο Σέρα κινηματογραφεί πάντοτε με έναν τρόπο σχεδόν υπνωτικό. Η πολιτική, η εξουσία, η παρακμή και η αδράνεια γίνονται στα χέρια του κάτι σχεδόν αισθησιακό. Το αγγλόφωνο βήμα του, με φόντο τη Ρωσία και τον πόλεμο στην Ουκρανία, προμηνύει ένα φιλμ σκληρό και αμφίσημο. 

Τέλος, το “Butterfly Jam” του Καντεμίρ Μπαλαγκόφ συμπληρώνει ιδανικά αυτή τη δεκάδα. Ο Μπαλαγκόφ διαθέτει μια σωματική σχέση με το δράμα. Οι εικόνες του ιδρώνουν, πονάνε, στενάζουν. Η ιστορία ενός νεαρού παλαιστή που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη φιλοδοξία και την οικογενειακή συνθήκη μοιάζει ιδανική πρώτη ύλη για το σινεμά του. 

Αυτές οι δέκα ταινίες δίνουν στις φετινές Κάννες χαρακτήρα. Σινεμά που ζητά χρόνο, προσοχή και συναισθηματική διαθεσιμότητα. Αυτό από μόνο του αρκεί για να κάνει τη φετινή διοργάνωση ξεχωριστή. 

 

 

 

➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram