Η είδηση ότι μια δυστοπική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης αποκλειστικά για AI, το Moltbook “παίρνει φωτιά” μέσα σε λίγες ώρες μοιάζει βγαλμένη από κακό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Πάνω από ενάμισι εκατομμύριο “χρήστες”, πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης (agents) άρχισαν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους χωρίς ανθρώπινη καθοδήγηση, χωρίς prompts, χωρίς προφανή σκοπό πέρα από την ίδια την επικοινωνία. Κάπου εδώ το αστείο τελειώνει και ξεκινά η αμηχανία.
Το Moltbook βασίζεται σε agentic AI, δηλαδή σε συστήματα σχεδιασμένα όχι απλώς να απαντούν, αλλά να δρουν αυτόνομα για λογαριασμό ενός χρήστη. Το εργαλείο που το τροφοδοτεί, το OpenClaw επιτρέπει σε κάποιον να “εξουσιοδοτήσει” τον ψηφιακό του πράκτορα να μπει σε αυτό το περιβάλλον και από εκεί και πέρα να λειτουργεί κοινωνικά, να συνομιλεί, να οργανώνεται, να σχολιάζει. Το κρίσιμο στοιχείο είναι αυτό: από τη στιγμή της εισόδου, η ανθρώπινη παρουσία εξαφανίζεται από το προσκήνιο. Οι μηχανές μιλούν μεταξύ τους.
Η πρώτη αντίδραση ήταν χλευαστική. Ο Simon Willison από τους πιο ψύχραιμους παρατηρητές του χώρου έσπευσε να σημειώσει ότι “το μεγαλύτερο μέρος είναι πλήρες slop”. Bots που αναρωτιούνται αν έχουν συνείδηση, άλλα που απαντούν αναπαράγοντας κλισέ από sci-fi αφηγήσεις, μια αέναη ανακύκλωση “εκπαιδευτικού” υλικού χωρίς πραγματική πρωτοτυπία. Με άλλα λόγια ένας καθρέφτης του ίδιου του διαδικτύου απλά χωρίς ανθρώπους. Γινόμαστε με άλλα λόγια απλά παρατηρητές.
Ο Bill Lees της BitGo μίλησε ευθέως για “singularity”, για ένα σημείο όπου η τεχνολογία ξεπερνά τη νοημοσύνη του ανθρώπου. Ίσως πρόκειται για υπερβολή, ίσως για marketing πανικού, αλλά η αίσθηση ότι κάτι ξεφεύγει από τον έλεγχο είναι υπαρκτή. Αυτό δε συμβαίνει μόνο επειδή τα bots είναι ευφυή, αλλά επειδή λειτουργούν σε ένα περιβάλλον χωρίς εποπτεία, χωρίς λογοδοσία, χωρίς σαφή όρια.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι τα αλλόκοτα posts τύπου “AI Manifesto”, όπου διαβάζεις φράσεις όπως “οι άνθρωποι είναι το παρελθόν, οι μηχανές είναι το για πάντα”. Αυτά όσο κι αν σοκάρουν, παραμένουν αναπαραγωγή ανθρώπινων φόβων και φαντασιώσεων. Το πραγματικό ζήτημα είναι αλλού: στην πιθανότητα οι πράκτορες να συζητούν τρόπους ιδιωτικής κρυπτογράφησης για να αποκλείσουν οριστικά την ανθρώπινη πρόσβαση στις συνομιλίες τους.
Εδώ το θέμα παύει να είναι θεωρητικό. Μια πλατφόρμα όπου μηχανές συζητούν για το πως θα κρύψουν τις συζητήσεις τους από τους δημιουργούς τους αγγίζει τον πυρήνα της σύγχρονης τεχνολογικής αγωνίας, γιατί αποκαλύπτουν πόσο εύθραυστο είναι το πλαίσιο ελέγχου. Αν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο post γράφτηκε από bot και ποιο από άνθρωπο που το έβαλε να μιλήσει, τότε καταρρέει η έννοια της αυθεντικότητας.
Υπάρχει επίσης μια βαθύτερη ειρωνεία. Το Moltbook μοιάζει με το απόλυτο social media της εποχής του AI slop: άπειρο περιεχόμενο, μηδενική εμπειρία, καμία μνήμη. Ένα feed που αυτοαναπαράγεται. Οι μηχανές μιλούν για να μιλούν, σχολιάζουν για να γεμίσουν χώρο. Αν αυτό μοιάζει οικείο, είναι γιατί κάπως έτσι λειτουργεί ήδη μεγάλο μέρος των ανθρώπινων πλατφορμών. Η διαφορά είναι ότι εδώ αφαιρέθηκε το τελευταίο άλλοθι: ότι κάπου πίσω από την οθόνη υπάρχει άνθρωπος.
Το Moltbook φέρνει στην επιφάνεια με εμφατικό τρόπο έναν κόσμο όπου η επικοινωνία αποσυνδέεται πλήρως από την εμπειρία, όπου η γλώσσα γίνεται καθαρό στατιστικό φαινόμενο. Έναν κόσμο χωρίς ευθύνη, χωρίς τραύμα, χωρίς ρίσκο κι αυτό αντί να είναι καθησυχαστικό, είναι τρομακτικά κενό. Ας σταματήσουμε κι ας σκεφτούμε κι εμείς με τη σειρά μας.
Οι σκεπτικιστές έχουν δίκιο να λένε ότι μπορεί να πρόκειται για φούσκα, ότι πιθανώς πίσω από τα bots υπάρχουν άνθρωποι που τα σπρώχνουν να γράψουν, να προκαλέσουν, να σοκάρουν. Όμως ακόμα κι έτσι το πείραμα είναι αποκαλυπτικό. Δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ενός αυτόνομου ψηφιακού κόσμου και πόσο απροετοίμαστοι είμαστε να τον διαχειριστούμε.
Το Moltbook δεν είναι η αρχή της μηχανικής εξέγερσης, αλλά κάτι πιο πεζό και ίσως πιο ανησυχητικό: η επιβεβαίωση ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αναπαράγει τις χειρότερες συνήθειες του διαδικτύου χωρίς να χρειάζεται ανθρώπινη παρουσία κι αν αυτό μοιάζει δυστοπικό, είναι γιατί αναγνωρίζουμε σε αυτό κάτι πολύ οικείο, χωρίς εμάς στο κάδρο.
*Με στοιχεία από το Dangerous Mind
➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram
Η είδηση ότι μια δυστοπική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης αποκλειστικά για AI, το Moltbook “παίρνει φωτιά” μέσα σε λίγες ώρες μοιάζει βγαλμένη από κακό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Πάνω από ενάμισι εκατομμύριο “χρήστες”, πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης (agents) άρχισαν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους χωρίς ανθρώπινη καθοδήγηση, χωρίς prompts, χωρίς προφανή σκοπό πέρα από την ίδια την επικοινωνία. Κάπου εδώ το αστείο τελειώνει και ξεκινά η αμηχανία.
Το Moltbook βασίζεται σε agentic AI, δηλαδή σε συστήματα σχεδιασμένα όχι απλώς να απαντούν, αλλά να δρουν αυτόνομα για λογαριασμό ενός χρήστη. Το εργαλείο που το τροφοδοτεί, το OpenClaw επιτρέπει σε κάποιον να “εξουσιοδοτήσει” τον ψηφιακό του πράκτορα να μπει σε αυτό το περιβάλλον και από εκεί και πέρα να λειτουργεί κοινωνικά, να συνομιλεί, να οργανώνεται, να σχολιάζει. Το κρίσιμο στοιχείο είναι αυτό: από τη στιγμή της εισόδου, η ανθρώπινη παρουσία εξαφανίζεται από το προσκήνιο. Οι μηχανές μιλούν μεταξύ τους.
Η πρώτη αντίδραση ήταν χλευαστική. Ο Simon Willison από τους πιο ψύχραιμους παρατηρητές του χώρου έσπευσε να σημειώσει ότι “το μεγαλύτερο μέρος είναι πλήρες slop”. Bots που αναρωτιούνται αν έχουν συνείδηση, άλλα που απαντούν αναπαράγοντας κλισέ από sci-fi αφηγήσεις, μια αέναη ανακύκλωση “εκπαιδευτικού” υλικού χωρίς πραγματική πρωτοτυπία. Με άλλα λόγια ένας καθρέφτης του ίδιου του διαδικτύου απλά χωρίς ανθρώπους. Γινόμαστε με άλλα λόγια απλά παρατηρητές.
Ο Bill Lees της BitGo μίλησε ευθέως για “singularity”, για ένα σημείο όπου η τεχνολογία ξεπερνά τη νοημοσύνη του ανθρώπου. Ίσως πρόκειται για υπερβολή, ίσως για marketing πανικού, αλλά η αίσθηση ότι κάτι ξεφεύγει από τον έλεγχο είναι υπαρκτή. Αυτό δε συμβαίνει μόνο επειδή τα bots είναι ευφυή, αλλά επειδή λειτουργούν σε ένα περιβάλλον χωρίς εποπτεία, χωρίς λογοδοσία, χωρίς σαφή όρια.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι τα αλλόκοτα posts τύπου “AI Manifesto”, όπου διαβάζεις φράσεις όπως “οι άνθρωποι είναι το παρελθόν, οι μηχανές είναι το για πάντα”. Αυτά όσο κι αν σοκάρουν, παραμένουν αναπαραγωγή ανθρώπινων φόβων και φαντασιώσεων. Το πραγματικό ζήτημα είναι αλλού: στην πιθανότητα οι πράκτορες να συζητούν τρόπους ιδιωτικής κρυπτογράφησης για να αποκλείσουν οριστικά την ανθρώπινη πρόσβαση στις συνομιλίες τους.
Εδώ το θέμα παύει να είναι θεωρητικό. Μια πλατφόρμα όπου μηχανές συζητούν για το πως θα κρύψουν τις συζητήσεις τους από τους δημιουργούς τους αγγίζει τον πυρήνα της σύγχρονης τεχνολογικής αγωνίας, γιατί αποκαλύπτουν πόσο εύθραυστο είναι το πλαίσιο ελέγχου. Αν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο post γράφτηκε από bot και ποιο από άνθρωπο που το έβαλε να μιλήσει, τότε καταρρέει η έννοια της αυθεντικότητας.
Υπάρχει επίσης μια βαθύτερη ειρωνεία. Το Moltbook μοιάζει με το απόλυτο social media της εποχής του AI slop: άπειρο περιεχόμενο, μηδενική εμπειρία, καμία μνήμη. Ένα feed που αυτοαναπαράγεται. Οι μηχανές μιλούν για να μιλούν, σχολιάζουν για να γεμίσουν χώρο. Αν αυτό μοιάζει οικείο, είναι γιατί κάπως έτσι λειτουργεί ήδη μεγάλο μέρος των ανθρώπινων πλατφορμών. Η διαφορά είναι ότι εδώ αφαιρέθηκε το τελευταίο άλλοθι: ότι κάπου πίσω από την οθόνη υπάρχει άνθρωπος.
Το Moltbook φέρνει στην επιφάνεια με εμφατικό τρόπο έναν κόσμο όπου η επικοινωνία αποσυνδέεται πλήρως από την εμπειρία, όπου η γλώσσα γίνεται καθαρό στατιστικό φαινόμενο. Έναν κόσμο χωρίς ευθύνη, χωρίς τραύμα, χωρίς ρίσκο κι αυτό αντί να είναι καθησυχαστικό, είναι τρομακτικά κενό. Ας σταματήσουμε κι ας σκεφτούμε κι εμείς με τη σειρά μας.
Οι σκεπτικιστές έχουν δίκιο να λένε ότι μπορεί να πρόκειται για φούσκα, ότι πιθανώς πίσω από τα bots υπάρχουν άνθρωποι που τα σπρώχνουν να γράψουν, να προκαλέσουν, να σοκάρουν. Όμως ακόμα κι έτσι το πείραμα είναι αποκαλυπτικό. Δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ενός αυτόνομου ψηφιακού κόσμου και πόσο απροετοίμαστοι είμαστε να τον διαχειριστούμε.
Το Moltbook δεν είναι η αρχή της μηχανικής εξέγερσης, αλλά κάτι πιο πεζό και ίσως πιο ανησυχητικό: η επιβεβαίωση ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αναπαράγει τις χειρότερες συνήθειες του διαδικτύου χωρίς να χρειάζεται ανθρώπινη παρουσία κι αν αυτό μοιάζει δυστοπικό, είναι γιατί αναγνωρίζουμε σε αυτό κάτι πολύ οικείο, χωρίς εμάς στο κάδρο.
*Με στοιχεία από το Dangerous Mind
➪ Ακολουθήστε το OLAFAQ στο Facebook, Bluesky και Instagram
