Κατρίν Ξενάκη
Απόψεις
Η πραγματική εμπειρία της καθημερινής μετακίνησης και η ψευδαίσθηση της ανεκτικότητας.
Ιδέες
Ο φόβος ότι μένουμε πίσω σε μια κοινωνία που προβάλλει διαρκώς τα πάντα.
Το καθολικό μπλακάουτ στο Ιράν είναι ένα πείραμα ελέγχου: κοστίζει, τραυματίζει και αποτυγχάνει, όπως πλέον παραδέχονται φωνές από το ίδιο το σύστημα.
Η διετής NAVTEX της Τουρκίας δεν είναι «τεχνική αγγελία», αλλά μια αργή, μεθοδική απόπειρα να γίνει η αμφισβήτηση του Αιγαίου συνήθεια, και η συνήθεια, πολιτικό τετελεσμένο.
Ο Τραμπ λανσάρει «Συμβούλιο Ειρήνης» στο Νταβός με 19 υπογραφές, ελάχιστη ΕΕ και πολλή ασάφεια: εντυπωσιακές φωτογραφίες, θολές αρμοδιότητες, αμφίβολη επιρροή.
Στο Νταβός ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ζήτησε τη Γροιλανδία σαν σύμμαχος, αλλά σαν πελάτης που χτυπάει το τραπέζι: «θέλουμε ένα κομμάτι πάγου για παγκόσμια προστασία» και «αν πείτε όχι, θα το θυμόμαστε».
Η Κάγια Κάλλας χτυπά καμπανάκι στο Ευρωκοινοβούλιο: καμία κατάληψη εδάφους, ούτε Ουκρανία ούτε Γροιλανδία. Το πρόβλημα; το κενό λόγων-πράξης.
Ο Τραμπ λανσάρει «Συμβούλιο της Ειρήνης» σαν reality: πρόεδρος ο ίδιος, είσοδος με 1 δισ. δολάρια. Ιδιωτικοποίηση της σταθερότητας.
Το Ιράν καίγεται, αλλά τα διεθνή media έχουν άλλη δουλειά: να στήσουν ακόμη ένα γεωπολιτικό reality show με τίτλο «Θα μπουν οι ΗΠΑ ή όχι;»
Η Eurovision παριστάνει τη «μη πολιτική» σκηνή, αλλά όταν το Ισραήλ χρησιμοποιεί το τραγούδι ως soft power και η EBU σωπαίνει επιλεκτικά, η μουσική γίνεται άλλοθι και το χειροκρότημα, συνενοχή.
Αν οι ΗΠΑ «πάρουν» τη Γροιλανδία, το ΝΑΤΟ δεν πεθαίνει από εχθρούς, αλλά από αυτοάνοσο: συμμαχία σπουδαίων αξιών, με δικαίωμα εισβολής και κατοχής.
Η απεργία των ταξί ανοίγει ξανά το δίλημμα: διεκδίκηση ή ταλαιπωρία; Σε μια πόλη εξαντλημένη, η απουσία τους γίνεται κοινωνικό ρήγμα.
