Κατρίν Ξενάκη
Απόψεις
Η είσοδος σχολικών κιτ στη Γάζα μοιάζει με ελπίδα· στην πραγματικότητα αποκαλύπτει πόσα χρόνια παιδικής ηλικίας χάθηκαν μέχρι το αυτονόητο να θεωρηθεί είδηση.
Το καθολικό μπλακάουτ στο Ιράν είναι ένα πείραμα ελέγχου: κοστίζει, τραυματίζει και αποτυγχάνει, όπως πλέον παραδέχονται φωνές από το ίδιο το σύστημα.
Η διετής NAVTEX της Τουρκίας δεν είναι «τεχνική αγγελία», αλλά μια αργή, μεθοδική απόπειρα να γίνει η αμφισβήτηση του Αιγαίου συνήθεια, και η συνήθεια, πολιτικό τετελεσμένο.
Ο Τραμπ λανσάρει «Συμβούλιο Ειρήνης» στο Νταβός με 19 υπογραφές, ελάχιστη ΕΕ και πολλή ασάφεια: εντυπωσιακές φωτογραφίες, θολές αρμοδιότητες, αμφίβολη επιρροή.
Στο Νταβός ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ζήτησε τη Γροιλανδία σαν σύμμαχος, αλλά σαν πελάτης που χτυπάει το τραπέζι: «θέλουμε ένα κομμάτι πάγου για παγκόσμια προστασία» και «αν πείτε όχι, θα το θυμόμαστε».
Η Κάγια Κάλλας χτυπά καμπανάκι στο Ευρωκοινοβούλιο: καμία κατάληψη εδάφους, ούτε Ουκρανία ούτε Γροιλανδία. Το πρόβλημα; το κενό λόγων-πράξης.
Ο Τραμπ λανσάρει «Συμβούλιο της Ειρήνης» σαν reality: πρόεδρος ο ίδιος, είσοδος με 1 δισ. δολάρια. Ιδιωτικοποίηση της σταθερότητας.
Το Ιράν καίγεται, αλλά τα διεθνή media έχουν άλλη δουλειά: να στήσουν ακόμη ένα γεωπολιτικό reality show με τίτλο «Θα μπουν οι ΗΠΑ ή όχι;»
Η Eurovision παριστάνει τη «μη πολιτική» σκηνή, αλλά όταν το Ισραήλ χρησιμοποιεί το τραγούδι ως soft power και η EBU σωπαίνει επιλεκτικά, η μουσική γίνεται άλλοθι και το χειροκρότημα, συνενοχή.
Αν οι ΗΠΑ «πάρουν» τη Γροιλανδία, το ΝΑΤΟ δεν πεθαίνει από εχθρούς, αλλά από αυτοάνοσο: συμμαχία σπουδαίων αξιών, με δικαίωμα εισβολής και κατοχής.
Η απεργία των ταξί ανοίγει ξανά το δίλημμα: διεκδίκηση ή ταλαιπωρία; Σε μια πόλη εξαντλημένη, η απουσία τους γίνεται κοινωνικό ρήγμα.
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η κούραση έγινε παράσημο και το burnout βιογραφικό προσόν. Όσο πιο εξαντλημένος δείχνεις, τόσο πιο «σημαντικός» θεωρείσαι, μέχρι να ξεχάσεις ποιος είσαι όταν σταματάς.
