Κατρίν Ξενάκη
Τρόπος Ζωής
Από τον Beck και τη Dweck μέχρι τον Επίκτητο, το πραγματικό mindset δεν είναι mantra αλλά πειθαρχία σκέψης: να ξεχωρίζεις γεγονός, ερμηνεία και ευθύνη μέσα στην τριβή της καθημερινότητας.
Ιδέες
Γιατί προτιμάμε να μετράμε τα ψίχουλα της καθημερινότητας αντί να αντιμετωπίζουμε τα πραγματικά διακυβεύματα.
Η διαφορά ανάμεσα σε επιβίωση και εξάντληση είναι απλά η συνειδητή επιλογή να σταματήσεις, να αναπνεύσεις και να επαναφέρεις τον εαυτό σου στον έλεγχο.
Τα θύματα της υπόθεσης Epstein είναι αυτά που πλήρωσαν το υψηλότερο τίμημα. Αμφισβητήθηκαν, καθυστέρησαν να ακουστούν, χρησιμοποιήθηκαν συχνά ως υποσημείωση σε ένα μεγαλύτερο αφήγημα.
Οι δηλώσεις Τραμπ για «παύση βομβαρδισμών» δεν αφορούν ημερομηνίες, αλλά τον τρόπο που ο πόλεμος μετατρέπεται σε αφήγημα και η βία κανονικοποιείται μέσω γλώσσας.
Η «άτυπη» συμφωνία Ουάσινγκτον–Μόσχας για τα πυρηνικά μοιάζει με διπλωματικό θέατρο: χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς έλεγχο, με μόνο αποτέλεσμα την ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Δεν είναι άλλη μία «σύγκρουση» σε τίτλο ειδήσεων: είναι εννέα νεκροί, τρία παιδιά, δεκάδες τραυματίες και μια ακόμη μέρα όπου η Γάζα πληρώνει με ζωές τη γλώσσα των «στοχευμένων πληγμάτων».
Όλοι ψάχνουμε φίλους, αλλά μάλλον όχι τόσο απελπισμένα ώστε να τους βαφτίσουμε αλγόριθμους. Κι όμως, κάπου εδώ ξεκινά ο πανικός γύρω από τα AI companions.
ΗΠΑ και Ρωσία αντάλλαξαν χαμόγελα, hashtags και τη λέξη «εποικοδομητική», χωρίς ούτε μία δέσμευση. Η ειρήνη έμεινε εκτός κάδρου, αλλά το PR έγραψε ιστορία.
Οι απειλές Τραμπ επαναφέρουν το σενάριο πολέμου με το Ιράν ως «επιλογή», αποκαλύπτοντας ότι καμία στρατιωτική διαδρομή δεν υπόσχεται έλεγχο, έξοδο ή παγκόσμια σταθερότητα.
Η νέα ισραηλινή επιχείρηση στη Ράφα δείχνει πόσο εύθραυστη παραμένει η εκεχειρία στη Γάζα, με την ειρήνη να μοιάζει περισσότερο με πολιτική διακήρυξη παρά με πραγματικότητα στο έδαφος.
Η ανακοίνωση Τραμπ για την αποστολή αμερικανικού στόλου προς το Ιράν δεν είναι διπλωματία, αλλά επικοινωνιακή επίδειξη ισχύος που μετατρέπει τη γεωπολιτική ένταση σε θέαμα φόβου και πίεσης.
